the angry monkey

Το Ωρολόγιον του Αγίου Σουλπικίου (Φαίδρος Μπαρλάς)

2011-06-11T23:48:00.000-07:00

Ένα πραγματικό αριστούργημα, το οποίο συμπαθάτε με δεν είχα το κουράγιο να το αντιγράψω.Το φωτογράφισα λοιπόν και όποιος έχει την όρεξη και τον χρόνο ας το διαβάσει.Αξίζει..

Οδυσσέας Ελύτης (Πάντα επίκαιρος)

2011-05-31T22:42:00.000-07:00

ΗΡΘΑΝ ντυμένοι "φίλοι" αμέτρητες φορές οι εχθροί μου το παμπάλαιο χώμα πατώντας. Και το χώμα δεν έδεσε ποτέ με τη φτέρνα τους. Έφεραν το Σοφό, τον Οικιστή και το Γεωμέτρη, Βίβλους γραμμάτων και αριθμών, την πάσα Υποταγή και Δύναμη, το παμπάλαιο φως εξουσιάζοντας. Και το φως δεν έδεσε ποτέ με τη σκέπη τους. Ούτε μέλισσα καν δε γελάστηκε το χρυσό ν' αρχινίσει παιχνίδι ούτε ζέφυρος καν, τις λευκές να φουσκώσει ποδιές. Έστεισαν και θεμέλιωσαν στις κορφές, στις κοιλάδες, στα πόρτα πύργους κραταιούς κι επαύλεις ξύλα κι άλλα πλεούμενα, τους Νόμους, τους θεσπίζοντας τα καλά και συμφέροντα, στο παμπάλαιο μέτρο εφαρμόζοντας. Και το μέτρο δεν έδεσε ποτέ με τη σκέψη τους. Ούτε καν ένα χνάρι θεού στην ψυχή τους σημάδι δεν άφησε ούτε καν ένα βλέμμα ξωθιάς τη μιλιά τους δεν είπε να πάρει. Έφτασαν ντυμένοι "φίλοι" αμέτρητες φορές οι εχθροί μου, τα παμπάλαια δώρα προσφέροντας. Και τα δώρα τους άλλα δεν ήτανε παρά μόνο σίδερο και φωτιά. Στ' ανοιχτά που καρτέραγαν δάχτυλα μόνον όπλα και σίδερο και φωτιά. Μόνον όπλα και σίδερο και φωτιά.

Πιάσε το ΠΡΕΠΕΙ από το ιώτα και γδάρε το ίσαμε το πι.

2011-03-27T13:27:00.000-07:00

Είσαι νέος – το ξέρω – και δεν υπάρχει τίποτε.
Λαοί, έθνη, ελευθερίες, τίποτε.
Όμως ε ί σ α ι. Και την ώρα που
Φεύγεις με το ‘να πόδι σου έρχεσαι με τ’ άλλο
Ερωτοφωτόσχιστος
Περνάς θέλεις – δε θέλεις
Αυλητής φυτών και συναγείρεις τα είδωλα
Εναντίον μας. Όσο η φωνή σου αντέχει.

Πώς της παρθένας το τζιτζίκι όταν το πιάνεις

Πάλλονται κάτω απ’ το δέρμα σου οι μυώνες

Ή τα ζώα που πίνουν κι ύστερα κοιτούν

Πώς σβήνουν την αθλιότητα: ίδια εσύ

Παραλαμβάνεις απ’ τους Δίες τον κεραυνό

Και ο κόσμος σού υπακούει. Εμπρός λοιπόν

Από σένα η άνοιξη εξαρτάται. Τάχυνε την αστραπή

Πιάσε το ΠΡΕΠΕΙ από το ιώτα και γδάρε το ίσαμε το πι.

Στάντης Αποστολίδης - Η εκδίκηση των τόνων!Οι συνέπειες από την κατάργηση του πολυτονικού συστήματος!

2011-03-24T01:16:00.000-07:00

Όταν ψηφιζόταν σε μεταμεσονύκτια συνεδρίαση της Βουλής η τροπολογία Βερυβάκη για το μονοτονικό, η τότε κυβέρνηση, θωπεύοντας τον αριστερίστικο λαϊκισμό, ξεπούλαγε κάτι που ούτως ή άλλως δεν γνώριζε και δεν την ενδιέφερε! Ένα κομμάτι της Παιδείας συνυφασμένο, όχι μόνο με την αρχαιοελληνική παράδοση, αλλά και με την πνευματική παρακαταθήκη του νέου Ελληνισμού από το 18ο ήδη αιώνα! Ολ' οι θαυμαστοί 300, μαζί, συμπεριφέρθηκαν σαν αγράμματη γριούλα που βρίσκοντας στο σεντούκι της παλιά μπαρουτοκαπνισμένα κουμπούρια, τα δίνει στο γύφτο για ν' αδειάσει τον τόπο από τη «σαβούρα». Δεν ρωτάει κανέναν, και δεν θα μάθει ποτέ τι έχασε...
Κι ας φώναζε ο Ελύτης: «Είμαι υπέρ του παλαιού συστήματος, εναντίον του μονοτονικού και υπέρ της διδασκαλίας των Αρχαίων. Είναι η βάση για να ξέρεις την ετυμολογία των λέξεων». (Και πώς θα καταλάβεις άραγε Ελύτη χωρίς αυτή την έρμη την ετυμολογία;) Κι αλλού ξανά, γραφικότερα: «...κάθε ύψιλον, κάθε οξεία, κάθε υπογεγραμμένη, δεν είναι παρά ένας κολπίσκος, μια κατωφέρεια, μια κάθετη βράχου πάνω σε καμπύλη πρύμνας πλεούμενου, κυματιστοί αμπελώνες, υπέρθυρα εκκλησιών...». Δεν ήξερε αυτός, ήταν ποιητής!
Κι ας επέμενε ο Καστοριάδης: «Ν' αφήσετε τους τόνους και τα πνεύματα, γιατί αυτοί που τους βάλανε ήξεραν τι κάνανε. Η κατάργησή τους είναι κατάργηση της ορθογραφίας, που αποτελεί καταστροφή της συνέχειας. Ήδη τα παιδιά δεν μπορούν να καταλάβουν Καβάφη, Σεφέρη, Ελύτη, γιατί αυτοί είναι γεμάτοι από τον πλούτο των αρχαίων ελληνικών. Δηλαδή, πάμε να καταστρέψουμε ό,τι χτίσαμε!» Ήταν οπισθοδρομικός αυτός, παρωχημένος!
Κι ας ανέλυε ο Ρένος Αποστολίδης, φιλολογικότατα: «Η ορθογραφία δεν μπορεί παρά να είναι ιστορική, αφού η ορθή γραφή κάθε λέξης ακριβώς [...] εκκαλεί όλο το παρελθόν εμπειρίας, που αιώνες ποικιλοχρησίας συσσώρευσαν μέσα της, δυναμικοποιεί δηλαδή το θησαυρό της σε νόημα και ποιότητες ανεκτίμητες και βοηθεί άρα στο να ξελαμπικάρεται η λέξη διαρκώς, ν' αναπαρθενεύεται, να γίνεται η σημασία της πολυδύναμη...!»
Πλανιόντουσαν όλοι, κι εμείς, πραγματιστές, προσγειωμένοι, πρακτικοί, βρήκαμε τη λύση! Κι όχι πως ήταν τάχα θέμα ΠΑΣΟΚ. Η δεξιά αντιπολίτευση λούφαζε με μόνη αντιγνωμία τού -κατά φαντασίαν «συγγραφέα» κιόλας!- Αβέρωφ, που ψέλλισε πως: «χρειάζεται μια ειδική μελέτη», παραδεχόμενος όμως πάντως πως «είναι μία απλούστευση, η οποία θα είναι χρήσιμη για την... απλούστευση (sic) των νέων γενεών». Πολύ σωστά: «Για την απλούστευση των νέων γενεών»! Για να τους απλουστεύουμε, να τους διευκολύνουμε, να τους αλαφρύνουμε από το περιττό βάρος της γνώσης, της προσπάθειας, του όλου παραδεδομένου γλωσσικού πλούτου, αφήνοντας αδειανό τον εγκέφαλο για να τον γεμίσουν άμεσα με «πόκεμον» και joystick, με Excel και Word αργότερα. Έτσι, μας ενοχλούσε, λέει, το ιστορικό σύστημα τονισμού, παραήταν σύνθετο, «κούραζε αναίτια τα παιδιά», και το πετάξαμε στα σκουπίδια, χωρίς κανείς να σκεφτεί πως το απλούστερο που υιοθετήθηκε είν' εξ ορισμού κι ατελέστερο, κι άρα γι' αδαείς της γλώσσας μόνον, και για τις καθημερινές μας κουβέντες, ούτε για Επιστήμη ούτε για Λογοτεχνία στα σοβαρά ούτε για λόγο «ανεβασμένο» γενικώς, παρά για ομιλούντες μπαμπουίνους...
Μα ήταν πάντα η μεγάλη μάζα των αγραμμάτων, των τεμπέληδων μαθητών και των πεισματωμένων γονιών από τα δικά τους παθήματα από κακούς κι ανέμπνοους δασκάλους, που ποτέ δεν τους είχαν εξηγήσει τι εσήμαινε κάθε σύμβολο, παρά ήξεραν μοναχά να κόβουν βαθμούς με χαιρεκακία για κάθε δασεία που 'βρισκαν να σου 'χει ξεφύγει σαν τους τροχαίους της επαρχίας με τα ραντάρ. Κι ήταν και τα συμφέροντα των εκδοτών και των συγκροτημάτων Τύπου που 'ριχναν τόσο το κόστος της στοιχειοθεσίας και, και, και... Για όλους βολικό!
Και βρισκόμαστε να 'χουν περάσει 20 χρόνια αποξένωσης από την ιστορική μορφή των λέξεων χωρίς μια επιστημονική μελέτη για το τι σήμαινε γνωστικά αυτή η απώλεια! Και τώρα η απάντηση δεν μας έρχεται από δάσκαλους, με τη συγκομισμένη πείρα της καθημερινής διδακτικής (αλλά και πόσο σπαταλημένη όμως στους λαβύρινθους της περιπτωσιολογίας!), μήτ' από γλωσσολόγους, μήτ' από παιδαγωγούς, παρά από τους γιατρούς! Ναι, από ψυχιάτρους και στατιστικολόγους, που μιλάνε με την αδυσώπητη γλώσσα των αριθμών για την «εκδίκηση των τόνων»!
Το βιβλίο των Τσέγκου-Παπαδάκη-Βεκιάρη δεν είναι παρά μια γλαφυρή δημοσίευση (κι απολύτως βατή στον μη εξοικειωμένο αναγνώστη) των αποτελεσμάτων μιας ψυχιατρικής έρευνας πάνω σε 50 παιδιά πρώτης έως τρίτης Δημοτικού, προσεκτικά επιλεγμένα, ώστε ν' αποτελούν αντιπροσωπευτικό δείγμα πληθυσμού, δίχως καμμία ιδιαιτερότητα, που αφού μετρήθηκαν αναλυτικά μ' έγκυρες δοκιμασίες (tests) οι ψυχικές τους δεξιότητες, τα μισά απ' αυτά διδάχτηκαν εθελοντικά Αρχαία και πολυτονικό παράλληλα προς τ' άλλα τους μαθήματα. Και με το τέλος της χρονιάς ξανάγινε η ίδια αντικειμενική αξιολόγηση των ικανοτήτων τους. Τ' αποτελέσματα παρουσιάζονται με απόλυτη σαφήνεια σε μόλις δύο σελίδες:
Οι «πολυτονικοί» εμφανίζουν στατιστικώς σημαντική ανοδική διαφορά στη «συναρμολόγηση αντικειμένων», στη «διάκριση γραφημάτων», στη «μνήμη σχημάτων»! Αντιθέτως, οι «μονοτονικοί» παρουσίασαν διαφορά μονάχα στη «μνήμη εικόνων» αλλά... προς τα κάτω! Συμπερασματικά, διαπιστώθηκε ότι η διδασκαλία της ιστορικής ορθογραφίας επιδρά θετικά στις οπτικοαντιληπτικές ικανότητες και λειτουργίες των παιδιών, και μάλιστα στην κρίσιμη ηλικία των 6-9 ετών, όπως αυτές κατεξοχήν αναπτύσσονται. Και γιατί; Η επίδραση αυτή ανάγεται άμεσα στο είδος του ερεθίσματος: όσο πλουσιότερο σε οπτικά σημεία (τόνους και πνεύματα) το γνωστικό αντικείμενο τόσο περισσότερο εξαναγκάζεται σε εστίαση της προσοχής του ο δέκτης κι εξασκείται στην αναγνώρισή τους, αποκτώντας επιπλέον ικανότητα ταχύτερης οφθαλμικής κίνησης και ισχυρότερης συγκέντρωσης. Τα πολλά λόγια βλάπτουν, οι τόνοι όμως ωφελούν!
Όσοι θα 'θελαν να ερευνήσουν ακριβέστερα το πώς και τι, μπορούν να μελετήσουν τις 50 σελίδες με τους διαφωτιστικότατους πίνακες και τα συγκριτικά διαγράμματα ή να ελέγξουν τη μεθοδολογία της έρευνας. Οι δύο σελίδες ωστόσο των πορισμάτων θα 'πρεπε να τυπωθούν σε είκοσι ή τριάντα χιλιάδες αντίτυπα και να μοιραστούν σ' όλους τους εκπαιδευτικούς που διδάσκουν Ελληνικά στα σχολεία, για να ξέρουν πόσο στραβώνει τα παιδιά και η δικιά τους άγνοια πλέον, και να 'ναι συνυπεύθυνοι με την αβελτηρία τους εφεξής να υψώνουν τη φωνή τους και για θέματα παιδείας καθαρά, κι όχι μόνο για τους μισθούς τους έξω από τα υπουργεία, με τις ντουντούκες!
Θυμάστε που, χρόνια πίσω, κάτι δάσκαλοι του «πρακτικού» ισχυρίζονταν πως ήταν ανώτερο από το «κλασικό» διότι «τα μαθηματικά οξύνουν τον νουν». Κι εμείς κοροϊδεύαμε βέβαια, μα έλα που βρέθηκε επιστημονικά μετρημένο, με τα μαθηματικά τους κιόλας, πως τ' Αρχαία και η ορθογραφία εντέλει όξυναν περισσότερο τον νουν! Αυτή κι αν είν' εκδίκηση των τόνων!..
Πέρα όμως από αστεία κι αντεκδικήσεις, χρόνια τώρα ακούγονται τα φληναφήματα διαφόρων πως τάχα «τίποτε δεν χάσαμε με το μονοτονικό» κι «άχρηστες όλες εκείνες οι κουτσουλιές πάνω απ' τις λέξεις» και «οι αρχαίοι δεν τα 'χαν, οι Αλεξανδρινοί τα πρόσθεσαν» και «το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω» κι άλλα τέτοια επιπόλαια κι αντιεπιστημονικά. Οι αποδείξεις για το τι χάσαμε βρίσκονται μπρος στα μάτια μας. Μήπως ξαναδιαβάζουν κάποιοι στον τοίχο, γραμμένο από αόρατο χέρι, εκείνο «Μανή, θεκέλ, φάρες» που είδε ο τελευταίος Βαβυλώνιος βασιλιάς, σαν έμπαινε κιόλας στις πύλες της πρωτεύουσας του ο Πέρσης που θα τον αφάνιζε κι αυτόν και το θρόνο του;.. «Μετρημένα, ζυγισμένα, διαιρεμένα» -δηλαδή: «τέλειωσες!» τον προειδοποιούσε τότε ο προφήτης. Μήπως δεν χρειαζόμαστε προφήτες πια, παρά μάς αρκούν οι φωνές όσων ξέραν ακόμα να χρησιμοποιούν αυτά τα «σημαδάκια» που μονοκοντυλιά κατάργησαν ανεγκέφαλοι κυβερνώντες, κι αν δεν μπορούν να σκεπάσουν τα μουγκανητά των «αρμοδίων» των υπουργείων όποιας Παιδείας εδώ και μίαν εικοσαετία, είναι πάντως σοβαρότατες και τώρα πια κι επιστημονικά επιβεβαιωμένες, ώστε να υποψιάζουν για το τι επίκειται;
Ασφαλώς το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω! Μόνο, συμφορά μας! Θα τρέχουμε για καθαρό νερό από τα νάματά του, αύριο με τον κουβά, μεθαύριο με το κουταλάκι!*
* Ο γράφων υπήρξε παθών του παλιού κακού εκπαιδευτικού συστήματος ως ανορθόγραφος στους τόνους και τα πνεύματα, καθ' ο ακουστικός τύπος κι όχι οπτικός, και έκλαψε πικρά πάνω σε δασυνόμενες που του ξέφευγαν μονίμως, κι ωστόσο η μάθηση γίνεται μετά λύπης, όπως τό 'λεγε κι ο Αριστοτέλης, ενώ η «χαρούμενη γνώση» δυστυχώς ακόμα δεν βρέθηκε!

Άρθρο στην Ελευθεροτυπία, στήλη Βιβλιοθήκη, 03 Μαρτίου 2006

Ο ύστατος οβολός (Γ.Ρίτσος)

2011-03-04T02:09:00.000-08:00

Δύσκολες ώρες, δύσκολες στον τόπο μας. Κι αυτός ο περήφανος,

γυμνός, ανυπεράσπιστος, ανήμπορος, αφέθηκε να τον βοηθήσουν,

εγγράψαν υποθήκες πάνω του, πήραν δικαιώματα, αξιώνουν,

μιλάνε για λογαριασμό του, του ρυθμίζουν την ανάσα, το βήμα,

τον ελεούν, τον ντύνουν μ' άλλα ρούχα ξέχειλα, χαλαρωμένα,

του σφίγγουν μ' ένα καραβόσκοινο τη μέση. Εκείνος,

μέσα στα ξένα ρούχα, ούτε μιλάει κι ούτε πια χαμογελάει

μη και φανεί που ανάμεσα στα δόντια του κρατάει (ως και την ώρα του ύπνου)

σφιχτά σφιχτά, σαν ύστατο οβολό του, (μόνο τώρα βιός του)

γυμνό, απαστράπτοντα κι ανένδοτο, το θάνατό του.

Ο Ρένος Αποστολίδης σχολιάζει το περίφημο ποίημα του Καβάφη "Όσο μπορείς"

2011-02-19T00:12:00.000-08:00

[ Ρένος :] Θα συνιστούσα αυτό το ποίημα να το μάθουν απόξω, όσο γίνεται περισσότεροι άνθρωποι, και να το ξαναδιαβάζουν, να το ξαναλένε στον εαυτό τους, όπως, να πούμε, είναι κάτι τέτοια ποιήματα - ξέρω γω - σαν το "Αν μπορείς" του Κίπλινγκ, έτσι ... Αυτό... να το μάθουν απόξω και να το λένε. Λέγεται Όσο μπορείς :

Κι ἂν δὲν μπορῆς νὰ κάμῃς τὴν ζωή σου ὅπως τὴν θέλεις,
τοῦτο προσπάθησε τοὐλάχιστον
ὅσο μπορεῖς: μήν τὴν ἐξευτελίζῃς
μές στὴν πολλὴ συνάφεια τοῦ κόσμου,
μές στὲς πολλὲς κινήσεις κι ὁμιλίες.

Μήν τὴν ἐξευτελίζῃς πηαίνοντάς την,
γυρίζοντας συχνὰ κ’ εκθέτοντάς την
στῶν σχέσεων καὶ τῶν συναναστροφῶν
τὴν καθημερινὴν ἀνοησία –
ὥσπου νὰ γίνῃ σὰ μιὰ ξένη, φορτικὴ.

[ Ρένος :] Προσέχετε τι λέει; Και σκεφτείτε τη ζωή μας, τη δικιά μας, τη ζωή των κοινωνιών των συγχρόνων, τη ζωή των εκδηλώσεων...

Όλοι πολλοί μαζί... στέκουν όρθιοι, λένε λόγια... τούτο... κείνο... τάχα αγαπιούνται... φιλιούνται -- φιλάν τον αέρα, δεξιά κι αριστερά απ' τα μάγουλα ο καθένας, κανένας δε φιλάει πράγματι τα μάγουλα, κανένας δε φιλάει πράγματι το στόμα, κανένας δεν επιθυμεί πράγματι όσο λέει πως επιθυμεί τον άλλο, "Α!...τι ωραία που σε είδα!..."

Αυτή είναι η πολλή συνάφεια του κόσμου, οι πολλές κινήσεις κι ομιλίες, κι όλη αυτή η ψευτιά, το θέατρο... - η οποία, λέει, εξευτελίζει τη ζωή... την εκθέτει... στην καθημερινήν ανοησία των σχέσεων και των συναναστροφών.

Εδώ δείχνεται ο πράγματι - θα έλεγα - επαναστατικός Καβάφης, προσωπικά επαναστατικός, - γιατί δεν ξέρω αν επανάσταση είναι η φωνή..., η επίθεση..., η μάχη... και μήπως είναι πιο φοβερή επανάσταση η απόφαση ότι δεν έχω καμμιά σχέση με το κακό και τη φλυαρία αυτού του κόσμου !

Τον είπανε ποιητή της παρακμής..., αυτά είναι γελοιότητες. Ας το ξαναλέει ο καθένας, ας το μάθει απόξω αυτό το ποίημα - θα του κάνει καλό -

Αν γλιτώσει και μία μονάχα απ αυτές τις εκδηλώσεις κι απ αυτές τες συνάφειες και τες πολλές κινήσεις κι ομιλίες, - θα είναι μεγάλο κέρδος.

---

πηγή... http://stavrochoros.pblogs.gr/2008/09/o-renos-apostolidhs-sholiazei-kabafh-.html

Πού να 'σαι τώρα Άννα.. (Χάρης και Πάνος Κατσιμίχας)

2011-01-07T00:03:00.000-08:00

Κάνε κουράγιο, Άννα.
Πάλεψε τα χρόνια.
Άννα μου, με τις αλλιώτικες συνήθειες,
τις αλλιώτικες κινήσεις.
Είχες πολύ καλούς τρόπους.
Φαινόταν ότι ήσουν από άλλο κόσμο.
Όμως, εσύ πάντα έκανες ό,τι μπορούσες
για να μην το δείχνεις.
Δεν περιφρονούσες τη φτώχεια
αλλά ούτε σε γοήτευε ιδιαίτερα.
Όλα σε σένα ήταν διαφορετικά.
Το δωμάτιό σου με τα σπάνια αντικείμενα,
τα γράμματα, τα δώρα σου...
Σίγουρα, είχες καλύτερο γούστο από μένα!
Ερχόσουν και μ' έβρισκες.
Το κρεβάτι μου, το στήθος σου...
Άννα, μικρή πρόστυχη κυρία.
Και κάτω απ' τα παράθυρα βρεγμένος δρόμος,
ο ήχος του τρένου, το σούρουπο.
Και το δωμάτιο μου, Άννα,
κρεμασμένο στον αέρα,
σαν πορτοκάλι.
Κάνε κουράγιο Άννα.

Πού να 'σαι τώρα;
Ποιός ξέρει πώς περνάς...
Πού να 'σαι τώρα; Αχ πώς αντέχεις;
Χωρίς να έχεις αυτό που αγαπάς
και δίχως ν' αγαπάς αυτό που έχεις...

Ξέρεις Άννα εμείς οι δυο
ήταν γραφτό να συναντηθούμε.
Τι να ξέρουν; Πώς μπορούν να ξέρουν οι άλλοι;
Συνομίληκη, μικρή ερωμένη μου.
Θυμάσαι; Εκατομμύρια στιγμές,
στιγμές που όσο πάνε και λιγοστεύουν,
έτσι όπως κάποιοι τις λεηλατούν
μπροστά στα μάτια μας, κάθε μέρα.
Άδικα παλεύω να τις κρατήσω, άδικα.
Κυλάνε βουβά και φεύγουν
προς τη μεγάλη θάλασσα.
Πέρασαν τόσα χρόνια.
Δεν φοράω πια το φοιτητικό μου μπουφάν
και δυσκολεύομαι να συνηθίσω
αυτό το καλοραμμένο κουστούμι.
Δεν περιφρονώ το χρήμα
αλλά ούτε με γοητεύει ιδιαίτερα.
Μότσαρτ, Ρέκβιεμ, Agnus Dei, Yesterday.

Απόψε θα 'ρθω στο πρώτο σου όνειρο.
Μη γεράσεις Άννα, μη γεράσεις.
Πες ψέματα στον άντρα σου.
Σκίσε την πρόσκληση, ακύρωσε το δείπνο.
Ακούμπησέ με, όπως τότε, με το γόνατό σου
κάτω από το τραπέζι.
Απόψε, Άννα.
Στο καλύτερο ξενοδοχείο.
Απόψε.
Στο πρώτο σου όνειρο.
Κάνε κουράγιο Άννα.

Πού να 'σαι τώρα;
Ποιος ξέρει πώς περνάς...
Πού να 'σαι τώρα; Αχ πώς αντέχεις;
Χωρίς να έχεις αυτό που αγαπάς
και δίχως ν' αγαπάς αυτό που έχεις...

Μη γεράσεις Άννα, μη γεράσεις.
Γιατί δε θα 'χω πια κανέναν και τίποτα
να με κρατήσει νέο.
Μόνος μου επιμένω ακόμα εδώ,
παρόλο που άρχισε πάλι να βρέχει,
έτσι όπως βρέχει πάντα στα νησιά
Οκτώβρη μήνα.
Θυμάσαι;
Θάλασσα από μολύβι και ουρανός από πεύκα.
Απόμακρες, ανάκατες φωνές.
Η φωνή της μητέρας, του φίλου, της κόρης,
του αδελφού, της ερωμένης,
της σειρήνας του πλοίου.
Ρούχα λευκά, βιαστικά μαζεμένα,
λίγο πριν τη βροχή.
Μαζί τους χάθηκε και το φως.
Ένας σύντομος περίπατος,
ακόμα...εκεί.Δίπλα στη θάλασσα.
Κι ύστερα...τέλος, τέλος.
Κάνε κουράγιο, Άννα.

Πού να 'σαι τώρα;
Ποιος ξέρει πώς περνάς...
Πού να 'σαι τώρα; Αχ πώς αντέχεις;
Χωρίς να έχεις αυτό που αγαπάς
και δίχως ν' αγαπάς αυτό που έχεις...

Κάνε κουράγιο Άννα...

"μετάφραση-διασκευή από κείμενο του ΣερβοΚροάτη στιχουργού-ποιητή Arsen Dedic"

Εν έτει 2000 (Φαίδρος Μπαρλάς)

2010-12-24T01:17:00.000-08:00

Όταν μεγάλωσε, έμαθε / πως ο πατέρας του

ήταν κι αυτός, / «τη νύχτα εκείνη»,

στο Πολυτεχνείο.

Η θεία του η Λιλή, / ο θείος του ο Μιχάλης,

ήταν κι αυτοί,

«τη νύχτα εκείνη», / στο Πολυτεχνείο.

Όλοι οι γνωστοί του μπαμπά, / όλες οι γνωστές της μαμάς,

ήταν κι αυτοί, / «τη νύχτα εκείνη»,

στο Πολυτεχνείο...

Τώρα, κάθε πρωί, / καθώς κατηφορίζει την οδό Πατησίων

κι αντικρύζει την καγκελλόπορτα / την κλεισμένη «εις μνήμην».

στριφογυρίζει στο νου του /η ίδια απορία:

«Πώς διάβολο χώρεσαν / όλοι αυτοί εδώ μέσα;...»

ΥΜΝΟΣ ΣΤΗ ΖΩΗ - Κωστής Παλαμάς

2010-12-20T01:49:00.000-08:00

Αγάπα και ξεφάντωνε και δούλεψε και ζήσε, και προσηλώσου στη ζωή σαν τον κισσό στο δέντρο, και δέσου με τη γήν αυτή στρείδι στο βράχο απάνω, και μη σε μέλει πού θα πάς τα μάτια σου όταν κλείσεις.

Χρόνος χωρίς εποχές

2010-12-17T01:33:00.000-08:00

Δε σ’ αγγίζουν τα χάδια

Τη στιγμή που το δέρμα σου αλλάζει κρυφά

Που μιλάς με σημάδια

Και μια θάλασσα χαϊδεύει τη νύχτα

Τη νύχτα σου

Που θέλει συντροφιά

Τα μάτια πάνω στη φωτιά

Και πετάω μαζί σου στ’ αλήθεια στην ίδια τροχιά

Ακουμπάω στο κορμί σου τα νύχια να νιώσω στεριά

Δεν ησυχάζουν οι φωνές

Με πειράζουνε δες

Πώς μεγάλωσα κι έγινα χρόνος χωρίς εποχές;

Θυμάμαι..

2010-12-13T01:07:00.000-08:00

Κάποτε μου 'στρωσες τη νύχτα στο κορμί σου
με λίγο φως απ' τις σελίδες του Λουντέμη
δεν είναι τάχα η γαλήνη από τη γη σου
είναι ο σεισμός από το βλέφαρο που τρέμει.

Και το τραγούδι σου κυρά μου που με δένει
σε δέντρο που 'γινε κατάρτι με το φύλλο
ηλιοτρόπιο γυμνό βυζαίνω ήλιο
όλο το φως απ' την Ελλάδα που απομένει.

.........

Κάποτε μ' άναβες φωτιά σε άγριο κάμπο
κλαδιά φουμέρνοντας μετά τον έρωτά μας
σου 'λεγα, πάρε με στα χώματά σου χάμω
μου 'λεγες, ζήσε εσύ να ζήσουν τα παιδιά μας.

Και τα κατάφερες να ζήσω εγώ κυρά μου
κι ούτε κουβέντα δε στεριώνει στη γενιά μας
και δε θ' ακούσουνε για 'σένα τα παιδιά μας
μόνο τα φίδια που δαγκώνουν την καρδιά μου.

Άξιον Εστί (Οδ.Ελύτης)

2010-12-12T00:33:00.000-08:00

Δεν είσαι εδώ

2010-11-22T03:21:00.000-08:00

Αυτοί που σε βλέπουν

Με πρόσωπα πάντα θλιμμένα

Σε ξέρουν καλά

Γνωρίζουν τα πάντα για ‘σένα

Και ‘συ δε μιλάς

Και ‘συ το μυαλό στα χαμένα

Μονάχα κοιτάς

Κοιτάζεις και δεν είσαι εδώ

Δεν είσαι εδώ, δεν είσαι εδώ.

Δεν είσαι εδώ

Στ’ αληθινά ποτέ δεν υπήρξες

Δεν είσαι εδώ

Λόγους αγάπης είχες και δεν είχες

Δεν είσαι εδώ

Στο φως της μέρας το σκοτάδι σέρνεις

Δεν είσαι εδώ

Ήσουνα κάποτε μα πια δεν είσαι εδώ.

Θα φύγουνε μέρες

Αιώνες θα φύγουν να ξέρεις

Σ’ ευθεία γραμμή

Γεννιέσαι και ζεις και πεθαίνεις

Υπάρχει ζωή

Υπάρχει Θεός αν το θέλεις

Υπάρχεις και ‘συ

Υπάρχεις μα δεν είσαι εδώ

Δεν είσαι εδώ, δεν είσαι εδώ.

Στην επόμενη στροφή

2010-11-22T03:19:00.000-08:00

Πάρε με σ’ ένα ταξίδι μαζί

Πίσω στο κάθισμα εκεί

Στην ίδια θέση στην ίδια ζωή

Με προορισμό που δε φτάνεις

Φύλλα και πέταλα μέρα χρυσή

Κι άσφαλτος μαύρο κατράμι

Που όλο ξυπνάω αφελής και κοιτάζω απ’ το τζάμι

Δέντρα που σήκωσε η γη συντροφιά στο ποτάμι

Πάρε με σ’ ένα ταξίδι μαζί

Σε μαγική διαδρομή

Να σε ρωτάω να μου πεις τί ψάχνουμε να βρούμε

Ποιός είναι ο δρόμος της ζωής που πήραμε και ζούμε

Σώπασε μη φοβηθείς και εμείς δε θα χαθούμε

Και στην επόμενη στροφή τη θάλασσα θα δούμε

Ξύπνα με σ’ ένα λεπτό να χαρείς

Ένα λεπτό της σιγής

Τόσο μικρό μα αρκετό να χαθείς

Μες στους αιώνες να φτάσεις

Τον Σταυρωμένο στο λόφο να δεις

Και τα καρφιά να περάσεις

Λίγη φωτιά στους ανθρώπους και ‘συ να μοιράσεις

Τα άσπρα πανιά μόνο να θυμηθείς μην ξεχάσεις

Ξύπνα με σ’ ένα λεπτό να χαρείς

Κι άχνα μη βγάλει κανείς

Θα σε ρωτήσω να μου πεις τί ψάχνουμε να βρούμε

Ποιός είναι ο δρόμος της ζωής που πήραμε και ζούμε

Σώπασε μη φοβηθείς και εμείς δε θα χαθούμε

Και στην επόμενη στροφή τη θάλασσα θα δούμε

Κατά Ματθαίον..

2010-11-19T03:06:00.000-08:00

Μετάφραση βέβαια..διότι Αρχαία Ελληνικά φροντίσαμε να μη μάθουμε.

Γι’ αυτό σας λέω, μην ανησυχείτε για τη ζωή σας, τι θα φάτε και τι θα πιείτε, ούτε για το σώμα σας, τι θα ντυθείτε. Δεν είναι μήπως η ζωή πολυτιμότερη από την τροφή και το σώμα από τα ρούχα; Παρατηρήστε τα πουλιά του ουρανού που δε σπέρνουν, ούτε θερίζουν, ούτε συνάζουν σε αποθήκες, όμως ο Πατέρας σας ο ουράνιος τα τρέφει. Εσείς δε διαφέρετε πολύ περισσότερο απ’ αυτά; Αλλά και ποιος από σας μπορεί, με το να ανησυχεί, να προσθέσει έστω και λίγα εκατοστά στη διάρκεια της ζωής του; Και για ρούχα τι ανησυχείτε; Παρατηρήστε προσεκτικά τα κρίνα στην εξοχή και μάθετε πώς μεγαλώνουν. Ούτε κοπιάζουν ούτε γνέθουν. Kι όμως, σας λέω, ούτε ο Σολομών με όλη του τη δόξα, δεν ντυνόταν σαν ένα απ’ αυτά. Kι αν της εξοχής το χορτάρι, που σήμερα υπάρχει κι αύριο πετιέται στο φούρνο, ο Θεός το ντύνει έτσι, δε θα ντύσει πολύ περισσότερο εσάς, ολιγόπιστοι; Mην ανησυχείτε, λοιπόν, λέγοντας τι θα φάμε ή τι θα πιούμε ή τι θα ντυθούμε - άλλωστε όλα αυτά τα επιδιώκουν οι ειδωλολάτρες - επειδή ξέρει ο Πατέρας σας ο ουράνιος ότι όλα αυτά τα χρειάζεστε. Αντίθετα, να ζητάτε πρώτα τη βασιλεία του Θεού και τη δικαιοσύνη του, κι όλα αυτά θα σας προστεθούν. Mην ανησυχείτε, λοιπόν, για την αυριανή ημέρα, γιατί η αυριανή ημέρα θα φροντίσει για τα δικά της. Αρκετό είναι για την κάθε μέρα το δικό της πρόβλημα.

Μουσικό Διάλυμα

2010-10-27T01:05:00.000-07:00

Και πάλι (Φ. Μπαρλάς)

2010-10-16T23:51:00.001-07:00

Ωραία ήταν λοιπόν εδώ κάτω.
Να ξανάρθουμε κάποτε.
Ωραία ζωή,
Ωραία πρωινά κι απογεύματα.
Ωραία κορίτσια.
Κύριε! Σου χαρίζω την αιώνιότητα,
Για μιαν ακόμη ζωή στον ίδιο πλανήτη.
Δείξου για μια φορά γενναιόδωρος.
Ξαναγέμισε ξέχειλο το ποτήρι μου,
Που κοντεύει ν’ αδειάσει!

Οδυσσέας (Ν. Καζαντζάκη)

2010-10-15T22:50:00.000-07:00

Δυο μήνες πάνε πια στης πλούσιας Πύλος
τ' αμμουδερά ακρογιάλια που περνούσα.
Νοτιάς φυσούσε, ξέσπασεν η μπόρα
κι από τα μαύρα νέφελα χυνόταν
βαριά νεροποντή – κι ολούθε ο μέγας
μας τρογυρνούσε κεραυνός του Δία...
Στο φως της αστραπής βιγλίζω απάντεχα
στη µέση του πελάγου το ∆υσσέα
γαλήνιος να κρατάει σφιχτά το δοιάκι,
κατάµατα στυλώνοντας την µπόρα!
«– ∆υσσέα!», του κράζω, «πας για την πατρίδα;…
Πια µες στης θεάς την κλίνη δε χωρούσες;… »
Μ’ αυτός, µε το τιµόνι στην παλάµη
και τ’ αρµυρά δαγκάνοντας µουστάκια
τήραε µπροστά, σκυφτός, και δεν εστράφη!

Περί Απιστίας

2010-10-10T11:44:00.000-07:00

Όλοι εσείς που βροντοφωνάζετε πως ο Θεός υπάρχει,
αναρωτηθήκατε ποτέ σας εάν υπάρχει όντως;
Δε θέλω κύριοι να αμφισβητώ την πίστη σας,
απλά θέλω λίγο να κηρύττω την απιστία.
Γιατί εάν υπάρχει, θα είστε σίγουρα -καθώς λέτε-
απόλυτα ικανοποιημένοι για την αναγνώριση Του
Μεγάλου Φιλεύσπλαχνου Πατέρα σας, Αυτού που
θα γεμίσει τις καρδιές σας με Αγάπη και Γαλήνη
και όλη την Άγια Ομορφιά της Ψυχής σας.
Μα λέτε ψέματα!
Τρέμετε σαν το ψάρι, γιατί σαν έρθει θα λασπώσει
με βία το λευκό της ψυχούλας σας σεντόνι.
Ναι ρε!Λέτε ψέματα!
Γιατί σαν έρθει θα ζητήσει, όχι επαίτης στην πόρτα σας,
μα Τοκογλύφος στην Τράπεζα μέσα και με το βλέμμα αιχμηρό,
στο δωμάτιο θα σας βλέπει να τρέμετε, όπως τρέμετε
δειλά στην ιδέα πως όντως υπάρχει!

Άριστα 10

2010-10-09T12:39:00.000-07:00

Ανάπαυση
Στην ανάπαυση βγάζουμε το αριστερό πόδι
και τα χέρια πίσω.

Κεφάλι
Το κεφάλι πάει δεξιά, αριστερά, πάνω και
κάτω.

μήνυμα

2010-10-08T22:29:00.000-07:00

Αίμα στην άσφαλτο...(Φαίδρος Μπαρλάς)

2010-10-08T00:03:00.000-07:00

Αὐτό συνέβη εἰς τά Χαφτεῖα, ἐκεῖ ὅπου διασταυρώνονται αἱ ὁδοί Πανεπιστημίου καί Πατησίων, καί συγκεντρωμένοι στά ἑκατέρωθεν πεζοδρόμια διαβάτες περιμένουν τήν συγκατάθεση τοῦ ἀστυφύλακος γιά νά περάσουν ἀπέναντι.
Ἦταν, λοιπόν, μεσημέρι καί, ὅπως συνήθως, κόσμος πολύς ἐπερίμενε, κι ἀπό τίς δυό μεριές –μ’ ἕναν ἀστυφύλακα ἐπικεφαλῆς ἡ κάθε παράταξις, πού τό κράνος του ἐγιάλιζε στόν ἥλιο.
Αἴφνης, οἱ ἀστυφύλακες ἔδωσαν τό σύνθημα, καί οἱ δυό παρατάξεις ἐξεκίνησαν, βαδίζοντας κατά μέτωπον…

Τό σύνηθες σ’ αὐτές τίς περιπτώσεις εἶναι, οἱ δυό παρατάξεις νά διασταυρώνονται στό μέσον τοῦ δρόμου, νά προσπερνῶνται ἀδιάφορες καί, μετά ἀπό τό στιγμιαῖο ἐκεῖνο ἀνακάτεμα, νά ξεχωρίζουν καί πάλιν, προχωρῶντας ἡ κάθε μιά, πρός τό πεζοδρόμιο τοῦ προορισμοῦ της.
Τό μεσημέρι ὅμως ἐκεῖνο τά πράγματα συνέβησαν διαφορετικά:

Ὅλοι οἱ ἐρχόμενοι ἀπό τό ἕνα πεζοδρόμιο συνέπεσε νά ἔχουν στενούς γνωρίμους μεταξύ ἐκείνων πού ἐρχόντουσαν ἀπό τό ἀντίθετο. Καί ὄχι πολλούς στενούς γνωρίμους -ὄχι. Καθένας τοῦ ἑνός πεζοδρομίου ἐγνώριζε καί ἀπό ἕναν τοῦ ἀντιθέτου. Καί δέν τόν ἐγνώριζεν ἁπλῶς, ὅπως συμβαίνει τόσους καί τόσους νά γνωρίζομε, ὁ γνώριμος αὐτός ἤταν ἕνα πρόσωπο πολύ φιλικό, συνδεδεμένο με χίλιες ἀκριβές ἀναμνήσεις τοῦ παρελθόντος. Ἕνα πρόσωπο, ἀκόμη, πού εἶχε καιρό ὁ ἀπέναντι γνώριμος νά τό δεῖ, πού νόμιζε πῶς εἴχε χαθεῖ, καί τώρα με ἀνεκλάλητη χαρά τό ξανασυναντοῦσε.

Πλησιάζοντας, λοιπόν, πρός τό μέσον τοῦ δρόμου, έκεῖ πού διέρχονται οἱ γραμμές ταῦ τράμ, οἱ δύο παρατάξεις ἄρχισαν νά ἀναγνωρίζονται. Κραυγές ἀγαλλιάσεως ἀκούστηκαν πρῶτα, ἔπειτα ὁ γενικός ρυθμός τοῦ βηματισμοῦ ἐπιταχύνθηκε καί, τέλος, ὅλοι ὅρμησαν πρός ὅλους μέ τά χέρια προτεταμένα…

Κανείς δέν λογάριαζε πιά νά περάσει στό ἀπέναντι πεζοδρόμιο.

Ὅλοι εἶχαν μείνει ἐκεῖ, καταμεσίς τῆς ὁδοῦ Πανεπιστημίου, γελῶντας, συζητῶντας με θόρυβο, σφίγγοντας πάνω - κάτω τά χέρια, ένῶ οἱ ἀστυφύλακες ἐκοίταζαν ἄναυδοι, άλλά κατά βάθος, συγκινημένοι καί αὐτοί.

Ἔξαφνα, παρατηρήθηκε κάτι τό ἀνώμαλο.
Ἕνας περίσσευε.

Ναί, ὑπῆρχε ἕνας, πού κανέναν δέν γνώριζε, κανείς δέν τόν γνώριζε καί κανέναν δέν χαιρετοῦσε. Κι ὁ ἕνας αὐτός δέν ἔλεγε νά περάσει ἀντίκρυ, ὅπως ἦταν ἡ ἀρχική πρόθεσή του, ἀλλ’ εἶχε μείνει -ὁλοφάνερα χωρίς λόγο – κι αὐτός στήν μέση τοῦ δρόμου, κοιτάζοντας ἀλαλιασμένος τούς ἄλλους.

Ἡ παρουσία του ἔγινε, στήν ἀρχή, αἰσθητή μόνο στούς πιό κοντινούς – πού ἄρχισαν νά τόν κοιτάζουν κάπως ὕποπτα. Ἔπειτα, ἡ αἴσθηση αὐτή τῆς ἀνωμαλίας σκόρπισε καί μακρύτερα – καί σέ λίγο, ὅλο τό πλῆθος ἐκεῖνο εἶχε στρέψει ἐνοχλημένο τά βλέματα πρός τό μέρος του, καί τόν παρατηροῦσε μέ διαθέσεις πού γίνονταν ὅλο καί πιό ἐχθρικές.

Κανείς ἐν τῷ μεταξύ, δέν εἶχε πάψει νά κρατάει σφιχτά τό χέρι τοῦ γνωρίμου του.
Διατηροῦσαν τήν χειραψία ἐπίτηδες, ἐπιδεικτικά, γιά νά ὑπογραμμίσουν ἐντονότερα στόν ἄγνωστο τό ἄκαιρο τῆς παρουσίας του κοντά τους.
Ἐκεῖνος ἔμοιαζε πλέον νά ἔχει πανικοβληθεῖ. Εἶχε παραλύσει στό σημεῖο πού βρισκόταν, καί δέν ἔλεγε νά κουνήσει οὔτε μπρός οὔτε πίσω. Ἡ τρομερή μοναξιά, πού δέν τήν περίμενε, δέν τήν ὑπελόγιζε -ἐκεῖ, ξαφνικά, μεσημέρι, εἰς τά Χαφτεῖα…-, τόν ἔκανε νά ὑποφέρει ἀφάνταστα. Αἰσθανόταν τρομαχτικά ἔρημος καί ἐγκαταλελειμένος, ἄνθρωπος σέ ξένο σύμπαν, χωρίς γονεῖς, χωρίς φίλους ἤ συγγενεῖς, χωρίς γυναῖκα ἤ ἐρωμένη, χωρίς κανέναν δικό του στόν κόσμο. Τό μυαλό του εἶχε ἀκινητήσει, καί σχημάτιζε κάθε τόσο ἕναν ἀριθμό. Ἕναν ἀριθμό πού ἐκπροσωποῦσε αὐτόν τόν ἴδιο, ἕναν –πάντοτε – περιττό ἀριθμό. Εἶμαι –σκεπτόταν -ὁ 21, ὁ 27, ὁ 35, ὁ 41…

Ἡ κατάστασις ὅμως ἀδιάκοπα χειροτέρευε. Τά ζεύγη τόν ἐπλησίαζαν καί, σιγά σιγά, ἕνας κύκλος σχηματίσθηκε γύρω του. Οἱ ματιές ἦσαν ἄγριες, θανάσιμα ἐχθρικές. Οἱ ἀστυφύλακες ἄρχισαν καί αὐτοί νά ὀργίζονται. Εἶχαν ἐγκαταλείψει τό πόστο τους καί βάδιζαν πρός τό μέρος του –φανερό, πώς ἐπρόκειτο νά τόν συλλάβουν…
Ἔξαφνα ὁ ἄνθρωπος ἔμπηξε μιά κραυγή ἀγωνίας καί τρόμου, πού ἀντήχησε ἐκκωφαντικά κάτω ἀπό τόν ἥλιο τοῦ μεσημεριοῦ -καί ἄρχισε νά τρέχει.
- Πιάστε τον! πιάστε τον ! ἀκούστηκαν μερικές θυμωμένες φωνές.
Οἱ ἀστυφύλακες καί ὁ κόσμος τόν κυνήγησαν.
Ἐκεῖνος ἔτρεχε με φρενίτιδα. Ὁ φόβος ἔδινε φτερά στά πόδια του.Ὅρμησε πρός τήν πλατεῖα τῆς Ὁμονοίας…
Πίσω του τό πλῆθος ὀρυόταν:
- Πιάστε τον ! πιάστε τον!
Μερικοί, πού ἐρχόντουσαν ἀπό τήν ὁδό Πειραιῶς, ἤ τήν ὁδό Ἁγίου Κωνσταντίνου,
κινήθηκαν νά τόν ἀνακόψουν.
Τούς χτύπησε, τούς ἀνέτρεψε, ξέφυγε.
Κι ἐξακολούθησε νά τρέχει.
-Πιάστε τον! πιάστε τον!...
Ἡ κραυγή ἔβγαινε πιά ἀπό χίλια στόματα.
Οἱ ἀστυφύλακες τόν εἶχαν πλησιάσει.
Ἔκανε νά στρίψει, νά χωθεῖ στά σοκάκια.
Δέν πρόφτασε!
Ἕνας πυροβολισμός ἀκούστηκε, ξερός μέσα στήν διάπυρη άτμόσφαιρα.
Ὁ ἄνθρωπος σωριάστηκε χάμω.

Πανδαιμόνιο χαρᾶς ὑποδέχτηκε τήν πτώση του.
-Ἔπρεπε ! ἔπρεπε ! ..φωνάξανε.
Κάποιος, πού δέν εἶχε άντιληφθεῖ τά ὅσα εἶχαν συμβεῖ, ρώτησε τούς πλαινούς του.
-Μά …τι ἔκανε λοιπόν αὐτός ὁ ἄνθρωπος;
Δέν τοῦ ἀποκρίθηκαν.
Ἕνα αὐτοκίνητο τῶν Πρώτων Βοηθειῶν φρενάρισε ἀπότομα, σηκώνοντας σύννεφο τήν σκόνη.
Τόν φόρτωσε μέσα καί χάθηκε πρός τήν ὁδό 3ης Σεπτεμβρίου.

Μονάχα λίγες κηλίδες αἷμα εἶχαν ἀπομείνει στήν ἄσφαλτο.

Οι τροχονόμοι...(Φαίδρος Μπαρλάς)

2010-10-07T23:57:00.001-07:00

Ἦτον Κυριακή, καί πρωί, καί λιακάδα. Ὡς εἴθισται νά συμβαίνῃ, ὅταν συντρέχουν οἱ τρεῖς αὐτοί λόγοι, ἐπέβη τοῦ αὐτοκινήτου του καί ἐξεκίνησε διά τάς ἐξοχάς.
Ἀλλ’ ἡ κίνησις ἦτον πολλή. Ὀχήματα παντός εἴδους συνωστίζοντο εἰς τήν μεγάλην δημοσίαν ὁδόν μέ τά ἕξ καταστρώματα. Μή ἐμπιστευόμενοι τούς σηματοδότας ἐπιβλητικοί τροχονόμοι μέ κράνη στιλπνά, εἶχον σταθεῖ εἰς ἑκάστην διασταύρωσιν καί ἐρρύθμιζον πλέον αὐτοί τήν κυκλοφορίαν. Διά νά διευκολύνουν τήν κίνησιν, πρός τό κοινόν καλόν ἐνεργοῦντες, διέτασσον ἄλλα τῶν ὀχημάτων νά στραφοῦν πρός βορρᾶν, ἄλλα πρός νότον, ἄλλα πρός ἀνατολάς καί ἄλλα πρός δυσμάς. Σημασία δέν εἶχε πού ἐπορεύετο, πού εἶχε κατά νοῦν νά μεταβῇ ὁ ὁδηγός. Ἡ θέλησις τοῦ τροχονόμου, τό μέγα ἀγαθόν τῆς διευκολύνσεως τῆς κυκλοφορίας, ἐτίθεντο ὑπεράνω τῶν ἀτομικῶν προτιμήσεων. Τό σῆμα τοῦ τροχονόμου –μία κίνησις τῆς χειρός αὐστηρά, τελεσίδικος, μή ἐπιδεχομένη ἀμφισβήτησιν ἤ ἀντίρρησιν – ὑποχρέωνεν εἰς ἀλλαγήν πορείας τούς ὁδηγούς, ἀνέτρεπε σχέδια καταστρωθέντα ἐπιμελῶς, ἐματαίωνε συναντήσεις συμφωνηθείσας πρό πολλοῦ.

Πᾶσα σκέψις νά καθικετεύσῃ τινάς τόν τροχονόμον νά μεταβάλῃ ἀπόφασιν, νά τοῦ ἐπιτρέψῃ νά πορευθῇ πρός ἥ κατεύθυνσιν ἐπεθύμει, ἦτο ὅλως ματαία. Καί ὁ στιγμιαῖος ἀκόμη δισταγμός τοῦ ὁδηγοῦ ἦτο ἱκανός νά κινήσει τήν ὀργήν τοῦ ὀργάνου. Διά βιαίων κινήσεων, αἱ ὁποῖαι ἐδήλουν ἄκραν ἀδημονίαν καί ἐξέφραζον ἀόριστον μέν ἀλλά βαρεῖαν ἐν ταυτῷ ἀπειλήν, οἱ τροχονόμοι ὑπεδείκνυον εἰς τούς ὁδηγούς ὅτι ὤφειλον νά ἐκτελοῦν τάς ἐντολάς αὐθωρεί, διά νά μή καθυστερῇ ἡ κυκλοφορία. Ἡ πειθαρχία, ἄλλωστε, ἦτο κανών εἰς τήν πόλιν αὐτήν. Κατά μῆκος τῶν διαφόρων ὁδῶν, πινακίδες τοποθετημέναι εἰς τό κατάλληλον ὕψος ὥστε νά τίς ἔχει πρό ὀφθαλμῶν ὁ καθήμενος ἐντός του ὀχήματος ὁδηγός, ἀνέγραφον « Πειθαρχεῖτε εἰς τούς τροχονόμους». Ἄλλαι πινακίδες, τοποθετημέναι ὑψηλότερον, εἰς τό ὕψος ὀρθίου ἀνδρός μέσου ἀναστήματος ἐπέτασσον : « Πειθαρχεῖτε εἰς τούς νόμους». Ἄλλαι πάλιν, ἱστάμεναι χαμηλότερον, εἰς τό ὕψος τό ἀναλογοῦν εἰς ἀνάστημα μείρακος, διέτασσον: « Πειθαρχεῖτε εἰς τούς παιδονόμους ». Καί εἰς τό κέντρον τῆς πόλεως, εἰς τόν ὑψηλότερον ὄροφον τοῦ ὑψηλοτέρου κτιρίου της, θεατή πανταχόθεν καί φωτιζομένη κατά τήν νύκτα, εὐρίσκετο πινακίς ἀναγράφουσα: « Πειθαρχεῖτε εἰς τόν θεόν».

Πειθαρχῶν ὁ ὁδηγός, περί οὗ ἡ ἀφήγησις, ἐξετέλει ὅτι οἱ τροχονόμοι τοῦ ὑπεδείκνυον. Ἑκάστη ἐντολή, ἕκαστον σῆμα τῶν τροχονόμων, τόν ἀπεμάκρυνον καί περισσότερον τῆς ἀρχικῆς του πορείας. Οὔτε σκέψις ἐγένετο πλέον νά μεταβῇ εἰς τάς ἐξοχάς. Βεβαίως, ἐφθόνει ἐνδομύχως τούς ὁδηγούς τούς ὁποίους εὐμενής σύμπτωσις ἐντολῶν εἶχε κατευθύνει πρός τά ἐκεῖ. Ἀλλά παρηγορεῖτο, μέχρι τινός, συλλογιζόμενος, ὅτι πολλοί ἀσφαλῶς ἐξ αὐτῶν, δέν ἐπεθύμουν μετάβασιν εἰς τάς ἐξοχάς, ἀντιθέτως δέ: εἶχον ἐπείγουσαν ἀπασχόλησιν εἰς τήν πόλιν.

Μετ' ὀλίγον, δέν ἐγνώριζε πιά ποῦ εὑρίσκετο. Ἡ περιοχή, τήν ὁποίαν μετ’ἐκτέλεσιν ἐντολῶν ἀλλεπαλλήλων διέσχιζε, ἦτο ἐξ’ ἐκείνων τάς ὁποίας οὐδέποτε εἶχεν ἐπισκεφθῆ. Ἡ κίνησις, ἐξ’ ἄλλου, εἶχεν αἰσθητῶς ἀραιώσει. Παρά τοῦτο, οἱ τροχονόμοι, εὐθυτενεῖς εἰς τήν θέσιν των, συνεπεῖς εἰς τό χρέος, ἐξηκολούθουν νά τήν ρυθμίζουν. Φιλοδοξία των – συνεπέρανεν ὁ ὁδηγός –ἦτον νά ἐπιφέρουν τήν πλήρην ἀποσυμφόρησιν. Ἐφ ᾧ καί ὅταν συνέβαινε νά εὑρεθοῦν τρία, ἐπί παραδείγματι , ὀχήματα βαίνοντα τό ἕν κατόπιν τοῦ ἄλλου, ὁ τροχονόμος ὑπεχρέωνε τό πρῶτον νά ἀκολουθήσῃ στροφήν δεξιά, τό δεύτερον ν’ ἀκολουθήσῃ στροφήν ἀριστερά, καί τό τρίτον νά συνεχίσῃ πορευόμενον τήν εὐθεῖαν. Ἐννοεῖται, συχνά συνέβαινεν, εἰς ἑπομένην διασταύρωσιν, τό προσφυῶς ἀπομονωθέν τροχοφόρον νά εὑρεθῇ πάλιν συμπορευόμενον μετ’ ἄλλου, ἐρχομένου ἐκ διαφόρου κατευθύνσεως καί εἰς ἐκτέλεσιν ἐντολῆς ἄλλου ὀργάνου. Ἀλλ’ οἱ τροχονόμοι καί αὖθις παρενέβαινον, διαχωρίζοντες τά πρός στιγμήν προσεγγίσαντα.

Μετά πάροδον ἱκανοῦ πλέον χρόνου, ὁ ὁδηγός, ὁ ὁποῖος ἐσκόπει ἀρχικῶς νά μεταβῇ εἰς τάς ἐξοχάς, εὐρέθη ἐν τέλει μόνος, μόνος ὁλοσχερῶς, ἐπί εὐθυτάτης ὁδοῦ, τήν ὁποία οὐδεμία κάθετος διεσταύρωνε. Τροχονόμοι ὑπῆρχον ἀκόμη, εἰς τακτάς ἀποστάσεις, ἀλλά δέν ἔδιδον ἐντολάς. Ἵσταντο ἤρεμοι, ἀπαθεῖς –μερικοί μάλιστα ἐμειδίων φιλικῶς πρός τόν ὁδηγόν. Ἐκεῖνος ἀνταπέδιδε τό μειδίαμα των. Ἡ ἔκφρασίς του ἀπεκάλυπτε τόν θαυμασμόν, τόν ὁποῖον ἠσθάνετο διά τό ἔργον των. « Εὖγε των!» διελογίζετο. « Ἐπέτυχον πληρέστατα τοῦ σκοποῦ των: ἐπέφερον τήν τελείαν ἀποσυμφόρησιν!...»

Αἴφνης τό μειδίαμα ἐπάγωσεν εἰς τά χείλη του. Τρόμος κατέλαβε τήν ψυχή του. Ἀποτόμως, ἀντελήφθη πού τόν ἐπήγαιναν. Ἀνεγνώρισε ποία ἦτο ἡ εὐθυτάτη ὁδός, εἰς τήν ὁποίαν διά τῶν σημάτων των τόν ἐξώθησαν… Ἄπελπις ἐπεχείρησε νά κάμῃ στροφήν ἐπί τόπου, νά στραφῇ πρός τήν ἀντίθετον κατεύθυνσιν τῆς ὁδοῦ. Ἀλλά τέσσαρες τροχονόμοι πελώριοι, μέ τά κράνη των ἀπαστράπτοντα εἰς τό κατακόρυφον ἤδη φῶς τῆς λαμπρᾶς μεσημβρίας, μέ τάς ράβδους των τεταμένας, ἀνεδύθησαν εἰς τάς παρυφάς τῆς ὁδοῦ, στεντορείως κραυγάζοντες:

- Ἀπαγορεύεται!...Εἶναι μ ο ν ό δ ρ ο μ ο ς!... Ἡ στροφή ἐπί τόπου ἀπαγορεύεται!...

Ὁ ὁδηγός τά ἐσάστισε. «Συγγνώμην» ἐψέλλισε. « Δέν τό ἔγραφε –δέν τό ἐγνώριζα…» Ἀνελογίσθη, μέ δέος, ὅτι ὀλίγον ἔλειψε νά ὑποπέσῃ εἰς παράβασιν βαρυτάτην. Συνελθών, ἐπανέφερε τό αὐτοκίνητόν του εἰς τήν εὐθείαν…Καί ὤδευσε, πειθηνίως, νομοταγής, ε ἰ ς τ ὁ ν θ ά ν α τ ο ν!..

Οἰ λεοπαρδάλεις (Φαίδρος Μπαρλάς)

2010-10-07T23:33:00.001-07:00

Τρυπώσαμε ὅλοι στὰ σπίτια μας ἔντρομοι
ὅταν φάνηκαν οἱ λεοπαρδάλεις στὴν πόλη.
Ἀγριεμμένες, διψασμένες γιὰ αἷμα, κοιτάζανε
μὲ μάτι θολὸ τὶς κατάκλειστες πόρτες -
μὴ ξεμυτίση κανένας, νὰ τὸν ξεσκίσουν.

Σιγὰ-σιγὰ ὅμως,
θέλεις τὸ κρέας –
πού κρεμότανε ἄφθονο στὰ τσιγκέλια
τῶν παρατημένων κρεοπωλείων
καὶ καταπράυνε τὴν ἀρχαία,
τὴν ἀχόρταγη πεῖνα τους –
θέλεις οἱ ὡραῖες λιακάδες τῆς πόλης μας –
πού τὶς χαιρόντουσαν, χουζουρεύοντας,
ξάπλα στὴ μέση τῶν ἔρημων δρόμων –,
οἱ λεοπαρδάλεις ἀρχίσανε,
ὅσο νάναι, νὰ ἡμερεύουν.

Ξεθαρρέψανε κάνας-δύο, τὶς πλησιάσανε,
τὶς ταΐσανε μὲ λιχουδιές, ποὺ φυλάγαν,
γιὰ τέτοιες ὧρες ἀνάγκης, στὸ σπίτι.
Οἱ λεοπαρδάλεις τὶς φάγανε -
γλείψαν καὶ τὸ μουσούδι τους,
τεντωθήκανε.

«Φανερό», εἶπε κάποιος,
«δὲν θὰ φᾶνε κ’ ἐμᾶς, ἅμα ξέρουν
πῶς θὰ τοὺς ρίχνουμε λιχουδιές.»
Ἔτσι, σὲ λίγο καιρό, ξεθαρρέψαμε ὅλοι•
ἀνοίξαμε πόρτες καὶ παράθυρα διάπλατα,
κυκλοφορούσαμε στοὺς δρόμους καὶ στὶς πλατεῖες,
ἄνθρωποι καὶ λεοπαρδάλεις ἀνάκατα.
Ἀπ’ τὸ τομάρι πιὰ μόνο μᾶς ξεχώριζες.
Βέβαια, παραμερίζαμε μὲ σέβας στὸ διάβα τους,
τοὺς προσφέραμε τὰ καλύτερα κρέατα,
τὶς ἐκλεκτότερες ποικιλίες ἀλλαντικῶν,
δηλώναμε, φωναχτά, ὁ ἕνας στὸν ἄλλο,
πῶς ὡραιότερα ζῶα ἀπὸ αὐτά,
ποῦ ἡ παρουσία τοὺς τιμοῦσε τὴν πόλη μας,
δὲν εἴχαμε ξαναδῆ στὴ ζωή μας!.

Μερικοί, μία φορά, παραπαίρνοντας θάρρος,
καθὼς βλέπανε τὶς λεοπαρδάλεις νὰ μπαταλεύουν –
ἀπ’ τὸ πολὺ φαΐ ποὺ τοὺς ρίχναμε,
τὴ λιακάδα, τὴν ξάπλα καὶ τὸ χουζούρι –
φαντάστηκαν πὼς θάταν βολετὸ νὰ τὶς διώξουν.
Μὰ οἱ λεοπαρδάλεις τοὺς κάνανε χίλια κομμάτια,
πρὶν προλάβουν ν’ ἁπλώσουν χέρι ἀπάνω τους.

Ἀπὸ τότε, τὸ βάλαμε καλὰ στὸ μυαλό μας,
τὸ τυπώσαμε σ’ ὅλα τὰ βιβλία ζωολογίας,
τὸ ἀποστηθίζουμε κάθε μέρα σὰν προσευχή:
«Δὲν πειράζουν οἱ λεοπαρδάλεις,
ἂν δὲν τίς πειράξης•
μὴν τὶς πειράζης,
γιὰ νὰ μὴ σέ πειράξουν.»
Ὅλοι πιά, πρόθυμα κ’ εὐσυνείδητα, τὶς ταΐζουμε,
πρόθυμα κ’ εὐσυνείδητά τους φέρνουμε λιχουδιὲς -
κι ὅσοι ἔχουνε χέρι ἁπαλὸ κι ἐπιδέξιο
τοὺς χαϊδεύουν τὴ ράχη ἢ τὸ μουσούδι.

Κ’ οἱ λεοπαρδάλεις – ποιὸς θὰ τὸ πίστευε; -
τρίβονται λιγωμένες ἀπάνω τους,
ἀφήνοντας μικρὰ μουγκρητὰ εὐχαρίστησης.
Αὐτὸς – καταλήξαμε- – εἶναι ὁ τρόπος
γιὰ ν’ ἀντιμετωπίζη κανεὶς τὶς λεοπαρδάλεις•
καὶ τὸν μαθαίνουμε τώρα καὶ στὰ παιδιά μας,
γιὰ νὰ τὸν μάθουν κι αὐτὰ
στὰ παιδιὰ τῶν παιδιῶν τους:
νὰ τὰ μάθουν ν’ ἀγαποῦν τὶς λεοπαρδάλεις,
νὰ σέβωνται τὶς λεοπαρδάλεις,
νὰ ταΐζουνε τὶς λεοπαρδάλεις,
ἀφοῦ γιὰ πάντα, ὅπως ξέρουμε, θάναι –
ἔξω ἀπὸ κακὸ ἢ ἀρρώστεια! –
οἱ λεοπαρδάλεις ἀφέντες στὴν πόλη μας.

Η "αναρχία" του να είσαι Χριστιανός

2010-10-05T03:05:00.000-07:00

Πίσω από κάθε κοινωνική μας συναναστροφή-διαστροφή παραμονεύει πάντα ένας καθ' όλα υγιής εγωισμός."Πώς θα φανώ στον άλλο? - Του αρέσουν αυτά που λέω? - Φαίνομαι όμορφος, δυναμικός, σοφός?" είναι όλα ερωτήματα που το μυαλό μας και η φύση μας γεννά κάθε φορά που λειτουργούμε μέσα σε μια κοινωνία ως όντα κοινωνικά, ακολουθώντας τους δήθεν άγραφους κανόνες της ή τέλος πάντων τους κανόνες που μας παραδόθηκαν.Θέλουμε κοινωνικές συναναστροφές, θέλουμε να ζούμε στο σύνολο, οπότε αναγκαζόμαστε να ζούμε με τα στάνταρ που ΠΡΕΠΕΙ να λειτουργούμε.Να είμαστε ευγενείς, διαλλακτικοί γιατί έτσι πρέπει, όχι γιατί έτσι το ορίσαμε εμείς στον εαυτό μας.Και εδώ βρίσκεται και το μοιραίο λάθος.Κοιτάζοντας την αλήθεια μέσα μας κατανοούμε με μεγάλη απλότητα πότε αισθανόμαστε όμορφα και πότε όχι.Γιατί λοιπόν μας είναι τόσο δύσκολο να βάλουμε τον εαυτό μας στη θέση του συνανθρώπου μας?Γιατί δε σκεφτόμαστε ποτέ αν πληγώνουμε κάποιον με αυτό που λέμε και γιατί όταν το λέμε αισθανόμαστε όμορφα για το κατόρθωμά μας, ελπίζοντας ότι αντικρίσαμε την αλήθεια ωμά, όπως άλλωστε της πρέπει?Ή μήπως ταυτόχρονα αγνοούμε την αλήθεια που μας ψιθυρίζει μέσα μας πως αυτό που είπαμε δεν έπρεπε να το πούμε?
Η αλήθεια είναι ένα ηφαίστειο που το ανάβουμε και το σβήνουμε όπως και όποτε μας βολεύει.
Και ίσως όχι η ωμή πραγματικότητα σαν παρούσα κατάσταση αλλά η δυνάμει αλήθεια που αρνούμαστε να δούμε.Ας μιλήσουμε με ένα παράδειγμα.

Πριν από χρόνια, κάποιος Δουρής διέπραξε ένα φριχτό έγκλημα.Βίασε και σκότωσε το ίδιο του το παιδί, υποδύθηκε στις κάμερες τον περίλυπο πατέρα και όταν πια οι έρευνες της Αστυνομίας φτάνανε στα ίχνη του, ομολόγησε το στυγνό του έγκλημα και παραδόθηκε στις Αρχές, ελπίζοντας φυσικά μ’ αυτόν τον τρόπο να μειωθεί η ποινή του.Ε βέβαια μιλάμε για έναν άψυχο εγκληματία ο οποίος καλώς παραδόθηκε στα χέρια της δικαιοσύνης και έπειτα στα χέρια των άλλων τρόφιμων της φυλακής οι οποίοι μην μπορώντας να συγκρατήσουν τη μήνη τους, τον σκότωσαν σαν αρνί.(Κρεμάστηκε ο ίδιος..κάτι τέτοιο, δε θυμάμαι).
Ας δούμε όμως μέσα σε όλα αυτά τα όμορφα πράγματα την αντίδραση της υπόλοιπης κοινωνίας, η οποία επιτέλους ήπιε το αίμα για το οποίο διψούσε και έδρασε ενωμένη σαν γροθιά καταδικάζοντας το άθλιο αυτό τομάρι.Κάθε μονάδα της κοινωνίας – κάθε ένας από ‘μας – απέκτησε ξαφνικά ύφος δικαστή.Κάποιοι μάλιστα είπαμε να του επιβληθεί η θανατική ποινή από το Δικαστήριο.Παρόλα αυτά, αν σκεφτούμε τον εαυτούλη μας μέσα στην τεράστια «εθνική» οδό Δικαστή-Δουρή θα καταλάβουμε ότι πολύ πιο κοντά στη θέση του Δουρή βρισκόμαστε παρά στου Δικαστή.Μα ούτε στη νομική σχολή πήγαμε, ούτε εξετάσεις δικαστικών δώσαμε, ούτε στη σχολή δικαστών, μα μια χαρά λειτουργήσαμε ως Δικαστές.Και αγνοήσαμε κύριοι ότι εν δυνάμει είμαστε όλοι Δουρήδες.Δεν είχαμε καμιά διάθεση να καθίσουμε τον εαυτό μας στο εδώλιο αλλά είχαμε όλη την καλή διάθεση να φορέσουμε τη λευκή περούκα.Και ρωτώ.
Πόσο μεγάλος μαλάκας θα φαινόταν κάποιος τότε που θα έλεγε «Ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθον βαλέτω»?Τί τρελός ε?Τί αναίσθητος?Τί μας το παίζει τώρα?

Είναι μεγάλη τρέλα το να είσαι Χριστιανός κύριοι.
Εμείς τα λογικά όντα!Τρομάρα μας!
Πόσο εύκολα θεοποιούμε τον εαυτούλη μας!

Μιχάλης Γκανάς (από την ποιητική συλλογή "Παραλογή")

2010-10-02T12:57:00.000-07:00

Σε πλάθω λίγο λίγο κάθε νύχτα.
Έρχεται η μέρα και γκρεμίζομαι μαζί σου.

Ολόκληρη δε θα σε δω ποτέ.
Ούτε θα σ' έχω.Κάθε φορά
πρωτόπλαστα τα μέλη σου και σκόρπια.
Έγινα παντοδύναμος για χάρη σου
δεν έγινα θεός.
Τί να την κάνω τόση παντοδυναμία
όταν απαγορεύεται το θαύμα.

09/09/10 Έφυγε από τη ζωή ο ποιητής Ιάσων Ιωαννίδης

2010-09-25T23:30:00.000-07:00

Κάποτε ήμασταν ένα ποτάμι βουερό σαν χίλιες μέρες ανοιξιάτικου δάσους.
Πέρασα μέσα από των κάμπων τα χώματα
απλώθηκα σε πράσινους λόφους ακολουθώντας πάντα μια χαρούμενη βροχή.
Τώρα εδώ, στην ιδιόκτητή τους πολιτεία
συμμαζωμένος και ανίκανος, παράξενα στέκομαι
σαν ένα δέντρο κάτω από ομπρέλα ή ένα σύγνεφο κλεισμένο σε ασανσέρ.
Όλο σε σκάβω πολιτεία, αναμοχλεύω τους δρόμους σου, μετακινώ τα σπίτια, γυρεύω τα μάτια μου.
Κανείς δεν έχει τα δικά μου μάτια.
Έγινα ένα με το πράγμα.Όταν προφέρω πέτρα, σηκώνω τοίχο.
Αν πω βροχή, βυθίζομαι στο χώμα.
Ενώ οι πλάτες μου ψαύουν τις ρίζες των φυτών.
Όλο σε σκάβω πολιτεία και σκάβομαι.
Το μέτωπό μου πήρεν όψη λατομείου.
Τα χέρια μου πλάτυναν, τυλίχτηκε το στήθος μου μέσα σε γλόμπους και καλώδια.
Πείνα και φόβος.
Πείνα και φόβος.
Είμαι χτισμένος με μπετόν και αίμα.

"Ι. Ιωαννίδης"

Δημόσιοι Υπάλληλοι.....(Κ. Καρυωτάκης)

2010-09-25T08:51:00.000-07:00

Οι υπάλληλοι όλοι λιώνουν και τελειώνουν
σαν στήλες δύο-δύο μες στα γραφεία.
(Ηλεκτρολόγοι θα ‘ναι η Πολιτεία
κι ο Θάνατος, που τους ανανεώνουν.)

Κάθονται στις καρέκλες, μουτζουρώνουν
αθώα λευκά χαρτιά χωρίς αιτία.
"Συν τη παρούση αλληλογραφία
έχομεν την τιμήν" διαβεβαιώνουν.

Και μοναχά η τιμή τους απομένει,
όταν ανηφορίζουνε τους δρόμους
το βράδυ στις οχτώ, σαν κουρντισμένοι.

Παίρνουν κάστανα σκέπτονται τους νόμους,
σκέπτονται το συνάλλαγμα, τους ώμους
σηκώνοντας, οι υπάλληλοι οι καημένοι.

ΕΚΜΥΣΤΗΡΕΥΣΕΙΣ......Τάσος Λειβαδίτης

2010-09-07T11:43:00.000-07:00

Μια νύχτα καθώς κοιταζόμουν στον καθρέφτη τρόμαξα...
"κι αν δω μέσα τον άλλον;" σκέφτηκα...
γιατί είναι αλήθεια πως υπήρχε μια συγκεχυμένη ιστορία γύρω από το άτομό μου...
λέγαν πολλά...τί να πρωτοπιστέψεις...;

και συχνά ισχυρίζονταν ότι παραμιλάω ενώ απλώς κουβέντιαζα
μ'αυτόν που κρύβεται μες στις σκιές...

Τέλος τα χρόνια πέρασαν...
εγώ χάθηκα σε δύσκολους δρόμους...
κοιμήθηκα σε βρώμικα δωμάτια και το πρωί άπλωσα τα σεντόνια
στο παράθυρο σε μια παράδοση άνευ όρων...

Και θυμάμαι παιδί που εκμυστηρευόμουν στη μητέρα πως στο σχολείο
στο ίδιο θρανίο,καθόμουν μ'έναν άγγελο...

Και μια μέρα θέλω να γράψουν στον τάφο μου: Έζησε στα σύνορα μιας ακαθόριστης ηλικίας και πέθανε για πράγματα μακρινά που είδε κάποτε σ'ενα αβέβαιο όνειρο.

31/05/09

2010-07-30T02:14:00.001-07:00

Μερικές φορές νοιώθω σαν να ήρθες , μου πήρες το σπαθί και
μ'έβαλες να ξαπλώσω πάνω στην ασπίδα.
Χρειάζονται όλα αυτά ή τόσος κόπος για το τίποτα;
Συνέχισε να με κοιτάς..

Όλα τα βρήκαμε,
έμεινες μόνο μια στιγμή στην άκρη κι έφυγες..
Δεν άντεξες.

Χωρίς να μιλήσω για αγάπη,
φτάνει, μ'έχεις τρελλάνει..
Για όνειρα μιλήσαμε,
τα δίχως τέλος παραμύθια εξαντλήθηκαν.

Τελικά η καρδιά δεν είναι για να την ακούς..Σε ξεκουφαίνει.
Απλά λόγια για παράξενους ανθρώπους..
Κλείνω τα μάτια και λέω αυτό που αισθάνομαι..
Γίνανε όλα θολά ..
και έφυγα...

πηγή...
http://airysprite0.blogspot.com/2009_02_01_archive.html

Ο κήπος με τις αυταπάτες..του Οδυσσέα Ελύτη

2010-07-19T23:13:00.000-07:00

Στη διάρκεια ενός σιγαρέτου που είναι η ζωή μας και όπου χαιρόμαστε και αυτοκαταστρεφόμαστε - όπως άλλωστε και στους έρωτες , τις απόπειρες δημιουργίας και οπουδήποτε αλλού - το μόνο φωσάκι που δε σβήνει , ακόμη κι αν ο χρόνος μας το πατά χάμω , είναι το κάλλος.Η απειροελάχιστη στιγμή όπου γευτήκαμε το κάλλος και την ενσωματώσαμε μια για πάντα μες στην ιδιωτική μας αιωνιότητα.

Θεέ μου , πόσα πολλά πράγματα , και ν' αντιστοιχούν μόνο σ' ένα σκέτο σπίρτο που το τραβάς επάνω τους και να..
Μόνο μια λάμψη ο άνθρωπος..κι αν είδες , είδες!!

Γυναίκα

2010-07-11T02:50:00.000-07:00

Μαύρο ποτάμι σ' έλουζε
με νέγρικα κοχύλια
να βγαίνεις στο στερέωμα
αλλόκοτος Ζυγός.
Με το κορμί στον άνεμο
με δαγκωμένα χείλια
περνώντας το βραχίονα
στα λούσα της νυχτός.
Μέχρι να 'ρθει
το φως.
Το φως που βγαίνει απ' τις κρυφές
παλιές σου χαραμάδες
και φανερώνει το περί-
-γραμμά σου ο Θεός
και ξεμπροστιάζει τις από
συνήθεια μανάδες
που σε βυζάξανε μ' αντά-
-ρα και με κουρνιαχτό.

Ξέρω πως ψάχνεις να φτιαχτείς
να καβαλήσεις άστρα
με κάποιου μάγκα μηχανή
στην άγρια Εθνική.
Ριγμενα σώματα στα κατα-
-πράσινα χορτάρια
μια στάλα αίμα κόκκινο
κρασί της ηδονής.
Αξιοπρεπής
αγώνας.
Αγώνας με το απρόσωπό σου "εγώ"
και τη γυναίκα
που από τα μέσα σε κοιτάζει
και μονολογεί
βρε τα σημερινά παιδιά
πηδιούνται από τα δέκα
να 'χε μια στάλα φυλακή
στα σκέλια μου η ζωή.

Αλλοπαρμένη φύση σε φυσάει
σε ξεσηκώνει
σε σπρώχνει με το δάχτυλο
στο μέτωπο και να!
Ταύρος σε κόκκινο πανί
σε κόκκινο σεντόνι
ξεσκίζει της φιγούρας σου
τα πλέρια σωθικά.
Έγινες πια
γυναίκα.
Γυναίκα που μονάχη της
το δρόμο θα ξανάβρει
μ' ένα γλυκό μειδίαμα
ξοπίσω απ' το χαμό
όπου θα πέσουνε κορμιά
και καταιγίδα μαύρη
θα κουβαλήσει μέσα στην
κοιλιά της το Χριστό.

Ο δάσκαλος

2010-07-09T05:59:00.000-07:00

Αυτά που λες τα πιστεύεις
σεβαστή κυρία
μα 'γω τ' ακούω βερεσέ
σε κλουβιά σχολεία.
Για ποιά Ιθάκη
να τραβήξω μου λες,
για ποιόν αγώνα
θες ν΄ανοίξω κουβέντες;

Πώς να παγώσεις το αίμα
που βράζει ακόμα
τί με ταίζεις φωτιά
και ληγμένο χώμα;
Δεν είμαι κάποιος
και δεν είμαι αυτός
είμαι ένας άλλος
εαυτός σου φευγάτος.

Τί να λέει κι ο ποιητής
τί να λέει ο στρατηλάτης
μηχανές αμήχανες
εικόνες απ' τον Άδη.
Δάσκαλε που δίδασκες
κι ούτε νόμο δεν εκράτεις
δάσκαλε πού πας καλέ
με φόρα στο πηγάδι.

Είμαι ένα δέντρο στο βράχο
στην εξορία
μη με καρφώνεις μονάχο
στη λειψυδρία.
Είμαι ένα σώμα
σε θρανίο της σιωπής
είμαι σε κώμα
σιδερένιος ιππότης.

Θα μ' αποβάλλει στο πέρασμα
των αιώνων
σύλλογος άγριων γονέων
και κηδεμόνων.
Γιατί κοιμάμαι
μ' όλα αυτά που μου λες
και τα πιστεύεις
σαν βιωμένες εικόνες.

Έλληνες

2010-05-07T02:36:00.000-07:00

Αυτός ο τόπος έχει μία μοναδική ικανότητα να αντιλαμβάνεται το μεγαλείο του μέσα από ασήμαντες για τους άλλους καταστάσεις.Είναι πολύ σημαντικό για τον Έλληνα ο ασπασμός στο εικόνισμα, ο γύρος του Επιταφίου και το αυγό της Ανάστασης.Γιατί δεν είναι η ιερότητα των πραγμάτων αλλά ο ιερός τρόπος που του παραδόθηκαν από γεννιές τόσο αρχαίες όσο και χαμένες.Έτσι ζει αυτός ο τόπος το μεγαλείο του κι αν του το πάρεις χάθηκε.
Καλά το είπε ο Ελύτης.."μεγάλη όσο σε θέλησε η μικρή ζωή-να χωράς στο κεράκι τη στεντόρεια λάμψη την ηφαιστειακή."
Γιατί Ελλάδα δεν είναι τα μνημεία, οι Παρθενώνες, τα αγάλματα και οι υψηλές φιλοσοφίες.Ούτε οι ισχυροί πολιτισμοί, οι αγώνες και οι πόλεμοι και το αίμα των ηρώων.Αυτά σβηστήκαν με τα χρόνια, πάει χάθηκαν.Μα πριν χαθούν, σπάσανε σε χιλιάδες κομμάτια.Σκόνη γίνανε, χρυσόσκονη που τη μοίρασε ο αέρας στους ανθρώπους και την εναπόθεσε στις αυλές των σπιτιών, στα παρατεταγμένα γλαστράκια των μπαλκονιών, στα άνθη τους.Στα αχνισμένα φλιτζάνια του καφέ, στο γέρικο πλάτανο της πλατείας και στα παιδιά που μεγαλώνουν κάθε μέρα γύρω του, που κλωτσούν μια μπάλα και υμνούν την αγάπη για ζωή.Από το "αχ" τον πιάνεις τον Έλληνα.Κι από την ανήμερη αγάπη για ζωή.Τόσο δυνατή που θέλει να ζει ακόμη και το θάνατο.
Ελλάδα θα πει να καίγεσαι και να λες "ρίξε κι άλλο λάδι στη φωτιά"*.Είναι να διαλέγεις να ζεις σ' αυτές τις πόλεις επειδή σ' αυτές τις πόλεις "τα αγόρια φιλούν τα κορίτσια τους"*.

Έχουμε πόλεμο κυρίες και κύριοι.
Πόλεμο με τον ίδιο μας τον εαυτό.
Πρέπει επειγόντως να βρούμε τί είμαστε.

* από το τραγύδι "καίγομαι-καίγομαι" σε στίχους Νίκου Γκάτσου.
* από το τραγούδι "το μπαλκόνι του αρχάγγελου" σε στίχους Γιώργου Ανδρέου.

Άλλη μια φορά

2010-05-05T23:12:00.001-07:00

Στο πανηγύρι , στο καρναβάλι
Άλλη μια μέρα ξημερώνει πάλι
Αυτή τη θέση ποιος θα την πάρει
Κι αυτή η πρωτιά δεν παίζεται στο ζάρι

Μη μιλάς..μας έπιασε χειμώνας
Μη μιλάς..μας έπιασε χειμώνας.

Τι να τις κάνω τις ιδέες σας και τις σημαίες σας
Απροσεξία
Τι να σας πω για τις ψυχές σας και τις αρχές σας
Καημένη αναρχία
Δε χωρά ο έρωτας στην κάλπη
Μια φωτιά
Πονηρά μας έκαψε το χάρτη
Μια φορά
Άλλη μια φορά.

Αυτοί φωνάζουν , ζητωκραυγάζουν
Και συ τα τέκνα σου κοιτάς που οργιάζουν
Το αίμα στάζει απ’ την οθόνη
Για ‘σένα η ζωή που ξημερώνει

Και γι’ αυτούς..πολιτικός αγώνας
Και γι’ αυτούς..πολιτικός αγώνας

Τι να τις κάνω τις ιδέες σας και τις σημαίες σας
Απροσεξία
Τι να σας πω για τις ψυχές σας και τις αρχές σας
Καημένη αναρχία
Δε χωρά ο έρωτας στην κάλπη
Μια φωτιά
Πονηρά μας έκαψε το χάρτη
Μια φορά
Άλλη μια φορά.

Τα χνάρια

2010-05-05T02:49:00.000-07:00

Αυτά τα χνάρια που αργοσβήνουν
ίσως κάτι να σημαίνουν
καθώς βαδίζω στο μονοπάτι
με το μικρό φαναράκι της γνώσης στο χέρι.
Σίγουρα κάτι σημαίνουν αλλά
δε θα το μάθω απόψε.
Η ώρα πέρασε, νύχτωσε κιόλας και
θα πρέπει σιγά σιγά να επιστρέψω.
Πώς ξεχάστηκα τόσες ώρες
-χαμένος σχεδόν-
σ' αυτό το σκοτεινό δάσος;
Πίσω μου ακόμη φωνές
και γέλια ανθρώπων
και τραγούδια
που όσο πάω, όλο και χάνονται..και
μπροστά μου σκοτάδι..
κι αυτό το φανάρι μου
από στιγμή σε στιγμή θα σβήσει.
Κάτι σημαίνουν αυτά τα χνάρια,
αλλά πάλι
γιατί να το μάθω;
Κάποιος τρελός θα ήτανε.Ε βέβαια!
Να αφήσει την όμορφη γιορτή
για να βαδίσει μόνος, σ' αυτό
το σκοτεινό κι ασήμαντο μονοπάτι;
Σίγουρα κάποιος τρελός θα ήτανε.
Σκύβω λίγο και ψηλαφώ το χώμα
-το φανάρι μου έχει πια σβήσει-
και απόλυτο σκοτάδι τρομερό επικρατεί.
Σκυφτός, ψάχνω το χώμα
και για ώρα το ανακατεύω, ώσπου
ξεπηδούν από μέσα δυο σκουριασμένοι κάλυκες
κι ύστερα κι άλλοι, πολλοί
και όλοι σκουριασμένοι.
Κοίτα να δεις!
Αυτός που πέρασε από δω
ο τρελός που άφησε τη γιορτή
για να βαδίσει μόνος στο σκοτεινό μονοπάτι,
θα πρέπει σίγουρα να σκοτώθηκε πριν
από πολλά χρόνια.
Και τί μίσος φοβερό τον εξόντωσε!
Κι αυτά τα χνάρια;
Τί περίεργο πράμα;
Οι κάλυκες θαφτήκανε, σκεπάστηκαν από το χώμα
σκούριασαν με τα χρόνια..
κι αυτά μείνανε και φεγγερά ακόμη
αντέξανε στο χρόνο,
περιμένοντας κάποιον να τα βαδίσει.

Ποίημα..

2010-05-04T01:19:00.001-07:00

Κάθομαι πόση ώρα τώρα πάνω απ' το χαρτί
παλεύοντας να χτίσω ένα σπίτι από λέξεις.
Ένα σπίτι γερό, να κλειστώ μέσα
να μη με βλέπει άνθρωπος.

Να κάνω τα θεμέλια βαριά
και να σηκώσω τις κολόνες δίπατες,
τεράστιες, ακλόνητες.
Να μην ξεχάσω και τους τοίχους, από πέτρα.
Δίπατους κι αυτούς.
Και όχι παράθυρα και φεγγίτες και βεράντες
και τέτοιες αηδίες.
Θα χτίσω αυτό το σπίτι όπως εγώ το θέλω.
Θα είναι το δικό μου σπίτι
και εκεί θα κατοικώ.

Και μην, προς Θεού,
μην έρθει πάλι εκείνο το ξεροκέφαλο πτηνό
και καθίσει το ανόητο απάνω στη σκεπή του.
Θα μου το γκρεμίσει το σπίτι μου.
Πάλι.

Ωωχ!
Και ποιός ακούει τις λέξεις!

Άρχοντες

2010-05-03T01:03:00.000-07:00

Αυτοί φροντίζουν για το μέλλον μου, το καλό μου
περνούνε τον αγκώνα τους στο δικό μου
με συνοδεύουν σε προαύλια, σε θρανία
και μου φορτώνουνε στοίβες δωρεάν βιβλία.

Αυτοί γεμίζουν το ποτήρι μου και τ' αδειάζουν
στο παιδικό δωμάτιο μπαίνουν με σκεπάζουν
μα μένουν άστρα τη νύχτα λάμπουν στην οθόνη
χαιδεύουν πρόστυχα τη μάνα μου στο σαλόνι.

.....

Αυτοί με βάζουν να σερβίρω τα παιδιά τους
και φύλλα να μαζεύω στα στρατόπεδά τους
μα βλέπω αλήθεια ποιός είναι ο μισητός εχθρός μου
η τελευταία ρανίδα του αίματός μου.

Μα πάλι αυτοί στο μέλλον κάτι θα μου τάζουν
με γράφουν, με διαγράφουνε, μ' εξετάζουν
με στεφανώνουν, με βαφτίζουνε, τάφο σκάβουν
και με τιμές αγνώστου κάποτε με θάβουν.

.....

Όλοι εσείς ξερνάτε λόγια και κουβέντες
παντοτινοί μου άρχοντες κι αφέντες
και στην αρένα εγώ παλεύω τα θηρία
με το αίμα μου να γράψετε ιστορία.

Κρατήστε τις κουβέντες σας και τα λόγια
είναι καρφιά που ζουν σε σκοτεινά υπόγεια
μπορεί να σπάζουν της ελπίδας μου το τζάμι
μα πάλι του Χριστού καρφώνουν την παλάμη.

Das Capital

2010-05-01T00:53:00.001-07:00

Κλείσε τα μάτια σου
κλείσε το στόμα σου
δεν πιάνει φράγκο
καλέ μου το χρώμα σου.
Ταίζει βρέφη
το μάταιο ψέμα σου
και μια γριά
σφουγγαρίζει το αίμα σου.

Πέντε τα λάχανα
τρία τα σέλινα
φτηνή ζωή μου να
σ' είχα να σ' έδινα
στην αγορά που
γεννάει εμβόλιμα
γλυκό Σαράγεβο
γλυκά Ιεροσόλυμα.

...

Γίνε πεντάευρο
γίνε δεκάευρο
γίνε λαδάκι αγνό
και σιτάλευρο.
Να 'σαι χαρτί που
ξοδεύεται αλλόγιστα
και ζυμαράκι που
πλάθεται αγόγγυστα.

Έρωτας έρωτας
έρωτας έρωτας.
Στον καναπέ τον
χαζεύεις χοντραίνοντας.
Τώρα το διάλλειμα
κι η κατανάλωση,
διατροφή με
αρίστη κατάποση.

...

Μα κάθε πράμα στον
κόσμο τον άτυχο
έχει ένα τέλος
φριχτό κι αναπάντεχο.
Ποιός θα πληρώσει
καλέ μου τη νύφη μας?
Ποιός θα το βγάλει το
φίδι απ' την τρύπα μας?

...

“κι ο κλήρος πέφτει στον πιο νέο
κι ο κλήρος πέφτει στον πιο νέο
που ήταν α α αταξίδευτος
που ήταν α α αταξίδευτος
ωε ωεεε ωε ωε.”

Κουφάλες σας βαρέθηκα
στον κόσμο σας που βρέθηκα
τα όνειρά σας πλαστικά
ρε φτάνει πια κουράστηκα.
Με ντύσατε με γδύσατε
καθίκια μ' αφανίσατε
πατάτε το κεφάλι μου
τα νιάτα και τα κάλη μου.
Καλά τα καταφέρατε
καλά καλά δεν ξέρατε
Χαρείτε το βραβείο σας
σκατά Πολυτεχνείο σας.
Χαρείτε τις παράτες σας
τους σκύλους και τις γάτες σας
Χαρείτε την αλήθεια μου
και πάρετε τ' αρχίδια μου.

Ντας ντας Κάπιταλ
όνειρα αβρά
ψωμωμένα τα βρέφη σου.

Ντας ντας Κάπιταλ
μητριά ξενιτιά
μεγαλώνει τ' αδέρφι σου.

Ντας ντας Κάπιταλ
μέτρο χαράς
το πολύ και το λίγο.

Ντας ντας Κάπιταλ
δωσ' μου τα ναύλα
να φύγω να φύγω.

Εσύ το είπες..

2010-04-30T02:10:00.001-07:00

Άτριχέ μου πίθηκε..

Οι πίθηκοι στο ζωολογικό κήπο είναι πιο ελεύθεροι απο 'σένα.
Γιατί αυτοί τουλάχιστον διαθέτουν τη μαγκιά του γνωρίζειν.
Και ανάλογα αντιδρούν.
Καταλαβαίνουν τα όριά τους.
Τα βλέπουν τα κάγκελα και τα χτυπούνε.
Μην τους πλησιάζεις και πολύ γιατί και τα κάγκελα ακόμη έχουν όρια και χτύπα χτύπα θα σπάσουν καμμιά ώρα και όποιον πάρει ο διάολος.
Εσύ όμως “άτριχε πίθηκε” ούτε κάγκελα ούτε όρια.
Δεν βλέπεις την τύφλα σου τη μαύρη.
Περιφέρεσαι μόνο μέσα στα αχανή όρια αυτού του κόσμου και όταν κουτουλάς σαν τυφλός επάνω τους, απλά αλλάζεις κατεύθυνση με απίστευτη σαχλότητα σαν την τυφλόμυγα που έπαιζες μικρός!Τίποτα δεν έχει αλλάξει για 'σένα.
Ακόμη τα μάτια σου δεμένα στην τυφλόμυγα και ένα χέρι ενοχλητικό μονίμως σε πειράζει.
Κάνεις να βγάλεις το μαντήλι από τα μάτια και συνειδητοποιείς πως βρίσκεσαι σε μια αχανή έρημο.
Οπότε τρομοκρατημένος από τη γροθιά που εξαπολύει η πραγματικότητα επάνω σου, κλείνεις αμέσως τα μάτια και συνεχίζεις το απολαυστικό σου παιχνίδι.

Μα ναι!!
Πήγες στο σχολείο, μορφώθηκες!
Και τί έμαθες λοιπόν?
”η ελευθερία σου σταματά εκεί που ξεκινά η ελευθερία του άλλου”.
Και ποιός είναι ο άλλος?
Τί είπανε σ' αυτόν τον άλλον?
Ότι η ελευθερία του ξεκινά όταν σταματά η δική σου?
Γιατί σ' αυτήν την περίπτωση ο άλλος θα κάνει τα πάντα για να σε υποδουλώσει.
Όχι.
Το ίδιο με 'σένα είπανε και σ' αυτόν.
Σε όλους το ίδιο είπανε.
Συνεπώς, ο άλλος δεν υπάρχει.
Αυτό είναι λοιπόν η ελευθερία.
Μια καθ' όλα εγωκεντρική ιδέα.
Όχι όχι όόόόόχι.
Ο άλλος ρε φίλε είναι ο συνάνθρωπός σου, ο πλησίον σου, ο αδερφός σου.
Ε και?
Τώρα έρχεται ο μπαμπάς κι η μαμά που από μικρό σου μαθαίνουν με τον τρόπο τους να μη νοιάζεσαι και πολύ για τον πλησίον σου.
Ξέρεις τί μένει εν τέλει?
Ξέρεις τί καρφώνεται βαθιά μέσα στην αθώα σου συνείδηση τώρα που ξεμπερδέψαμε μια και καλή με τον άλλον?
Μένει η μισή φράση!
“η ελευθερία σου σταματά”.
Έτσι είναι, λυπάμαι που σου το λέω.Στην ουσία ελεύθερος καθόλου δεν είσαι.Είσαι απλά τόσο ελεύθερος όσο σου επιτρέπεται να είσαι.
Σαφής και ξεκάθαρος ορισμός της ξεφτίλας!

Μην απορείς καλέ μου.Ξέρεις ποιός θα την πληρώσει τη νύφη.Ξέρεις ποιός θα βγάλει για ακόμη μία φορά το φίδι από την τρύπα.Δε θυμάσαι?Εσύ το είπες..όταν ήσουνα παιδί.Όταν σας πήγαινε η καλή σου δασκάλα εκδρομή και σας έβαζε στρατιωτάκια στη σειρά, σε θυμάμαι που τραγουδούσες ένα παιδικό τραγούδι....
κι όμως βαθύτατα πολιτικό.

Και τότε ρίξανε τον κλήρο
να δούνε ποιός θα φαγωθεί
κι ο κλήρος πέφτει στον πιο νέο
που ήταν αταξίδευτος..
Ωε ωε ωε ωε!!

Εσύ το είπες..

λαβωμένο ξωτικό (active member)

2010-04-26T23:34:00.000-07:00

Δάκρυα που κυλήσανε για σένα γίνανε τραγούδια
λόγια που είχα ακούσει θυμωμένα ,ναι τα ακούω και εδώ.
νύχτες που απ' τα ξίδια, στήναμε χορό με τα αγγελούδια
έψαχνα στα σύννεφα τα μάτια σου κάπου να βρω.

Έπαιρνα από πίσω το αίμα που 'τρεχε απ' τις πληγές σου
μέσα μου κρατούσα ένα θαμμένο χρόνια μυστικό
έκλεβα λιγάκι από τις ψεύτικες ρε τις χαρές σου
σου άπλωνα το χέρι να έρθεις λαβωμένο ξωτικό.

Και εγώ θυμάμαι παντού να σε ψάχνω ξωτικό
να δω αλήθεια αν είσαι όπως μου λέγανε κακό
να αντικρίσω τα μάτια σου, το μαγικό σου βλέμμα
που είχα ακούσει όποιος σε δει θα ποτίσει λεει ψέμα.
Και θα πνίγει τα όνειρά του στη χαρά σου
θα πουλάει απ' τη ζωή φτάνει να σέρνεται κοντά σου
κι αν ναι θα τον φοβίζει η μοναξιά
και ο χρόνος θα περνάει αργά και συνέχεια θα πονάει.
Μα ποτέ δε μ' ένοιαξαν τα λόγια ξωτικό
κρατούσα μέσα μου για χρόνια ένα θαμμένο μυστικό
και μπορεί όταν θα σε δω αν ταιριάξει να σου πω
για ποιο λόγο εγώ ψάχνω τόσα χρόνια να σε βρω.
Και ακολουθώ το αίμα που τρέχει απ' τις πληγές σου
χωρίς ποτέ να ζητιανεύω λίγο απ' τις χαρές σου
χωρίς να θέλω να χαρώ κάτι κλεμμένο
ίσως μπορεί εγώ να ξέρω γιατί τρέχεις λαβωμένο.
Και σκεπάζω τις σταγόνες απ' το αίμα σου καλά
αν σε βρούνε πληγωμένο για' μένα θα' ναι αργά
ποτέ δε θα μπορέσω εγώ τα μάτια σου να δω
και θα χαθώ χωρίς να ξέρω αν αγαπώ

Έκλεβα λιγάκι από τις ψεύτικες ρε τις χαρές σου
– σ' έχει προδώσει το αίμα που κυλάει ξωτικό.
Μέσα μου κρατούσα ένα θαμμένο χρόνια μυστικό
– και εγώ σ' ακούω παντού, μη φοβάσαι είμαι εδώ.

Το μυστικό μας λοιπόν το κρατάω καλά κρυμμένο
συνέχισε να τρέχεις να γυρνάς κυνηγημένο
και εγώ θα 'μαι εκεί πίσω από σένα μια βαριά αναπνοή
να μας σκεπάζει σαν ομίχλη και μπορεί
όποιος ψάχνει να σε βρει και δεν ξέρει γιατί
τα σημάδια που αφήνεις δεν θα δει, θα χαθεί
μα εγώ σε ακούω καλά, φοβισμένο μου μοιάζεις
για πρώτη φορά ξωτικό δε με τρομάζεις.
Και είμαι εδώ το χέρι μου σου απλώνω
παίρνω κουράγιο και μπορώ και μετανιώνω
για όλα εκείνα που είχα πει στα βαριά δήθεν τραγούδια
που δεν μοιράστηκα κρασί με τα αγγελούδια.
Τώρα μπορώ να σου πω όταν θα σε δω
πως μες τα μάτια σου εγώ ψάχνω καιρό
λίγη απ' τη φωτιά, λίγο από το παραμύθι
και λίγο αγάπη να με σώσει από τη λήθη
Γι' αυτό θάψε όλες τις ψεύτικες χαρές σου
έχω σκεπάσει όλο το αίμα απ' τις πληγές σου
βάλε όλα τα άστρα του ουρανού για νυφικό
και έλα μαζί μου λαβωμένο ξωτικό.

Έκλεβα λιγάκι από τις ψεύτικες ρε τις χαρές σου
– μοιάζει η νύχτα να κερνάει με χαρά το κακό.
Μέσα μου κρατούσα ένα θαμμένο χρόνια μυστικό
–είσαι κοντά μου το νιώθω λαβωμένο ξωτικό.

Το κουτί της Πανδώρας

2010-03-08T01:06:00.000-08:00

Ανοίγοντας εκείνο το
κουτί της αμαρτίας
τα λυσσασμένα χρώματα
του πόνου την κραυγή

άλλο ένα βράδυ θεατής
μιας άγριας ιστορίας
άλλη μια νύχτα ήρωας
σε λαμπερή σκηνή.

Θα σε φάει το τέρας της Αγάπης
που θα βγει..

Κι η αγάπη βγαίνει ασθενική
κι ούτε ελπίδα μένει στο κουτί
η αγάπη ανάπηρη τυφλή
που δεν καταφέρνει άνθρωπο να βρει.

Ανοίγοντας εκείνο το
παράθυρο στον τοίχο
που βλέπει σ' όλα τα βουνά
σε γκρίζα εξοχή

δεν ξέρω σε τί Δαίμονα
σε τί Θεό θα τύχω
και ποιά γλυκιά θα μου μιλά
φωνή εκφωνητή.

Τί μου λες ρε φίλε δε σε πιάνω.
Ποιά φωνή;

Ξέρεις τί θα πει κακή ζωή;
Να ξυπνάς μονάχος το πρωί;
Τί; Να κλείσω ετούτο το κουτί
και να μείνω καρφωμένος στη σιωπή;

Ανοίγοντας εκείνο το
υδάτινό σου βλέμμα
που πρώτο πρώτο μπαίνει
στην αληθινή ζωή

να ξέρεις σύντομα θα στο
βαφτίσουνε στο ψέμα
στο αίμα που δε χύνεται
για δόξα και τιμή.

Κι η αγάπη μια φωνή στο βάθος
θα χαθεί..

Για κοιτάξτε εκείνο το παιδί
που όλο μένει καρφωμένο στη σιωπή
και ξυπνά μονάχο το πρωί
για να μάθει τί θα πει καλή ζωή.

ο πίθηκος

2010-03-04T23:50:00.000-08:00

Μια ιστορία αρχίζει
και τούτη η σφαίρα φριχτά με ζαλίζει
κράτα τη γη να κατέβω
ποιός είμαι εγώ, τί στ' αλήθεια γυρεύω
ποιός είσαι 'συ που κοιτάζεις
τάχα με γέννησες τάχα με ξέρεις καλά.

Πέσμου για αρχές και για αξίες
μα άσε να κάνω γλυκές αταξίες
δεν κουβαλιέμαι στο Τμήμα
δε θ' απαγγείλω για τη Χώρα σου ποίημα
δε με πατάνε τα τρένα
δε θα πεθάνω ποτέ ρε κουφάλα ζωή.

Είναι γλυκά τα δεκάξι
μες στης ζωής σου την άθλια τάξη
μα πριν σου μάθουνε τί είσαι
πριν να σκεφτείς τί στο διάολο είσαι
γίνεσαι τούβλο στον τοίχο
γίνεσαι πίθηκος με τσακισμένη φωνή

Είμαι ένας πίθηκος που κάθε μέρα βγάζει άναρθρες κραυγές
είμαι ο καπνός από το δάσος της αγάπης
είμαι το μαύρο φως που σε φωτίζει και δεν κοίταξες ποτέ
αφού για σένα είμαι ηλίθιος αποστάτης

όμως εσύ που κάθε μέρα με δικάζεις στα χαρτιά
είσαι Πατρίδα μάνα γκόμενα κι ανοίγεις
την αγκαλιά σου να τρυπώσω λες παραμύθια και φιλιά
μέσα στο αίμα των ηρώων σου με πνίγεις

με έχεις παίξει στα χαρτιά μ' έχεις ξεχάσει στην ουρά
μ' έχεις κλειδώσει στο δωμάτιο με τα φίδια
τη γλώσσα μου έκοψες την έβρασες την έκανες λαπά
και το μυαλό μου χαρακώνεις με λεπίδια

μ' έχεις αφήσει πια στο χτες , μ' έχεις αφήσει πια στο χτες
μα ενημερώνομαι γι' αυτό , ενημερώνομαι γι' αυτό
μ' έκανες πίθηκο που κάθε μέρα βγάζει άναρθρες κραυγές
μην περιμένεις να σου πω ευχαριστώ..

ο Ιούδας

2010-03-04T01:45:00.000-08:00

θα χτίσω άγαλμα ψηλό
θα πάρω ασβέστη και νερό και γύψο
και στη μέση του σπιτιού
μου θα σε στήσω.

Θα σου κρεμάσω μενταγιόν
και στο λαιμό σου ένα λευκό μαντήλι
κι απο κάτω τη γραφή
είμαστε φίλοι
φίλοι καρδιακοί.

Γιατί δεν έχω μάθει ξέχωρα
να βάζω και Χριστούς και Ιούδες
γιατί μου 'μαθαν να ζω με τις αρκούδες

να βγάζω χρήματα πολλά
και να πληρώνω συνδρομές και φόρους
μου 'μαθαν να ζω με τους εμπόρους

Θα χτίσω άγαλμα ψηλό
μονάχα για την αφεντιά σου Ιούδα
και στην τσέπη σου κρυμμέ-
νη πεταλούδα.

Βλέπεις η σύγχρονη ζωή
αμέσως σε πουλά και σ' αγοράζει
θα σε κάνει πρώτης τά-
ξεως γρανάζι
ή θα σε κρεμά.

ο χρόνος

2010-03-02T08:45:00.000-08:00

σε τί Θεό να προσκυνά
σε τί Θεό πιστεύει
που όλο σου τάζει όνειρα
κι όλο καρδιά σου κλέβει.
γυρνάει μες στο σπίτι σου
σαν κλέφτης πεινασμένος
σαν ξεχασμένος αδερφός
σαν ένας ξένος.

στα χέρια του λευκή μπογιά
χαιδεύει τα μαλλιά σου
σε βάζει μες στο σινεμά
στην μπροστινή σειρά σου.
κουράγιο στην αγχόνη του
μες στου χαφιέ το βλέμμα
τη μέρα που θα σε προδώ-
σει μαύρο θα φτύσεις αίμα.

και συ μιλάς για αληθινή
που η Άτροπος υφαίνει
ζωή μετά το θάνατο
μα ο χρόνος δε σου βγαίνει.
ο χρόνος κλείνει το κελί
μαζεύει τα πανιά σου
καπνίζει το τσιγάρο σου
και σβήνει τη φωτιά σου.

γι αυτό κι εγώ που βρέθηκα
κι εγώ σ΄αυτήν τη θέση
τα νιάτα μου βαρέθηκα
και κάνω πως μ΄αρέσει.
ξυπνώ απ΄τα χαράματα
να πιάσω αυτόν τον κλέφτη
σ΄ένα φτηνό καλλωπισμό
σ΄έναν καθρέφτη.

καθρέφτη καθρεφτάκι μου
δεν πρόσεξα δεν είδα
το κρύο, την ασχήμια μου
και τη βαθιά ρυτίδα.
τώρα ξυρίζεσαι συχνά
αλλάζεις την κολώνια
ούτε λεπτό δεν πέρασε
και πέρασαν τα χρόνια.

01-03-2010

2010-03-02T08:36:00.000-08:00

Κοιτάζοντας σήμερα το εξάμηνο ανηψάκι μου
κατάλαβα επιτέλους πως η αγνότητα διαθέτει πολύ μικρά χεράκια
όταν πρόκειται να πιάσει τον κόσμο.Αρκείται λοιπόν σε ένα απαλό άγγιγμα,
ψηλαφίζει τα πράγματα, υλικά και άυλα, αγνοώντας τη φύση και τη χρήση
τους.
Υπάρχει από μόνη της η αγνότητα.
Δε χρειάζεται καθώς λεν, ούτε εύφορο έδαφος, ούτε καμιά χρυσή βροχή να
την ποτίσει, ούτε τίποτα.Είναι ανθισμένη από μόνη της.
Και ούτε μπορεί να 'ρθει κοντά σου.Όχι να περπατήσει, αλλά ούτε μπουσουλώντας δεν μπορεί να σε πλησιάσει.Εσύ πρέπει να πας κοντά της, να σκύψεις επιτέλους όλο το
κορμί σου.
Μη ζητάς την αγνότητα στους ουρανούς φωνάζοντας "Θεέ μου" ακόμη και για την πιο
αληθινή μετάνοια.
Κάτω το κεφάλι.
Πάνω από το εξάμηνο βρέφος, που τόσο απλόχερα σου τη χαρίζει..
γεμάτο από άγνοια..
γεμάτο απο αγνότητα..
γεμάτο από Θεό.

αναπνοή μου

2010-01-05T11:18:00.000-08:00

μοιάζω με κείνο το ψηλόλιγνο αγόρι
που όλα τα σώζει κι όλα τα μπορεί
μπρος στην οθόνη μου με γκλαμουριά και ζόρι
πατάω enter και δε βρίσκομαι στη γη

και σ΄ερωτεύμαι σε θέλω όσο πάει
ψηφιακά με sepia, γυμνή
είμαι μια κάμερα που κλαίει κι αγαπάει
είμαι ο φαλλός που ονειρευόσουνα μικρή

αναπνοή μου δυο φορές κι αν σ΄αγαπώ
θα ειμ΄απλός
θα είμαι σαν παλιό τραγούδι
κι όταν μ΄ορίζεις θα ΄μαι πάντα αναρχικός
κι ανυποψίαστα θα βγαίνω σαν λουλούδι

έχω διαβάσει καμιά κατοστή βιβλία
ήμουν στο κόμμα ηγετική μορφή
αθλούμαι, μαγειρεύω, γράφω ιστορία
και στον ελεύθερό μου χρόνο μουσική

και μ΄ερωτεύεσαι με θέλεις όσο πάει
με θέλεις τώρα μέσα στο γυαλί
αναπνοή μου ποιά μαγκιά να σε χωράει
ποιά λέξη να σε μετατρέπει σε φιλί

αναπνοή μου δυο φορές κι αν σ΄αγαπώ
θα ειμ΄απλός
θα είμαι σαν παλιό τραγούδι
κι όταν μ΄ορίζεις θα ΄μαι πάντα αναρχικός
κι ανυποψίαστα θα βγαίνω σαν λουλούδι

τα τραγούδια σου

2010-01-05T11:10:00.000-08:00

πού να θυμάμαι
πού να θυμάμαι τα τραγούδια σου
τον κρύο αέρα που σε χτύπαγε θυμάμαι
τους άγριους κύκνους μες στα μάτια σου
που κόντευα να πιάσω
πώς να ξεχάσω
τ΄όνειρό μου όταν κοιμάμαι.

δεν τα θυμάμαι
δεν τα θυμάμαι τα τραγούδια σου
ξεχνάει ο χρόνος και μαζί του τα ξεχνάω
τα μεσημέρια που μ΄αγάπαγες
προτού να στο θυμίσω
πώς να κρατήσω
τη φωνή που δε μιλάω.

τί να θυμάμαι
τί να θυμάμαι απ΄τα τραγούδια σου
μια νύχτα τα ΄ριξα σε θολερό ποτάμι
κυλά σαν τρένο ο ποταμός και τα
παράθυρα βροντάει
για πού τραβάει
το παράξενο ποτάμι.

για το κορμί που τρέμει

2009-12-04T12:34:00.000-08:00

μέσα μου κοίταξε
μέσα μου βάδισε
όχι στην άγρια πόλη
τι κι αν αφήνεις ίχ-
νη κι αν στο κάτω κάτω
σε ξέρουν όλοι

δεν έγινε να πεις
ο ήχος της φωνής
για να 'χουμε να λέμε
ούτε για μαγικά
ούτε για κάνα θαύμα
στη γη πλανιέμαι

για το κορμί που τρέμει
για το φιλί
μια στον αέρα και μια στο χώμα περιμένω
τα λόγια σου κοιτάζω και τη μορφή σου ανασαίνω
γυρνάς στη στροφή
και γυρνά η ζωή
σαν να ψάχνει να βρει
της αγάπης το δρόμο
σ' ένα μάταιο κόσμο.

εδώ στον άνεμο
στο νηστικό Θεό
που για φωτιές πεινάει
σηκώνεις τα μαλλιά
σου, στέλνεις ένα αντίο
κι αυτό φυσάει

μέσα μου φύσηξε
και με παράτησε
μες στου μυαλού τη σκόνη
γιατί ήμουν άτακτος
κι ότι σκεφτόμουν, τώρα
με μαστιγώνει.

κι ούτε κορμί να τρέμει,
ούτε φιλί
ούτε στα πόδια βήμα δεν έχω δε με νοιάζει
περνά σκοτάδι και φως περνά η ζωή και μου φωνάζει
περνά ο καιρός
μα η στιγμή δεν περνά
η στιγμή δυστυχώς
καρφωμένη στο χώμα
περιμένει ακόμα.

Ναυαγός..."Ξύλινα Σπαθιά"

2009-08-20T00:55:00.000-07:00

Ταξίδεψα όσο βαθύτερα μπορούσα μεσ' στις μέρες
είδα γαλέρες, ψευτοπαντιέρες
και καπετάνιους που κερδίζουν τη ζωή τους με φοβέρες
λέρες,
και τώρα ξέμεινα, εδώ που στέκονται αιώνια ακίνητες οι μέρες.....

Είχα ξεχάσει πια ότι έψαχνα να βρω κάποια πατρίδα
ώσπου σε είδα
σαν να μην είχες δει ποτέ σου ναυαγό

Εγώ ήθελα απλώς να πιω λίγο νερό μα εσύ διψούσες
για τον απέραντο βαθύ ωκεανό
όλο ρωτούσες
αν πέρασα απ' την ήπειρο των Μάγων
αν ξέρω να διαβάζω τον καιρό

Λίγο πριν χάσω τις αισθήσεις μου πριν να παραδοθώ
σε ρώτησα ποιοι μένουνε εδώ
κι εσύ μου απάντησες μέσα από τον καπνό
κοιμήσου τώρα έχουμε καιρό
Αυτή είναι η γη των λωτοφάγων

Σ' ένα δωμάτιο με νεράιδες κάτι χρώματα
μέσα από σήραγγες περνάγαμε και βγαίναμε
σ' ένα υπόγειο ωκεανό
σε μια βάρκα οι ψυχές
κι ένα βαρκάρη που όλο βιάζεται
Θεέ τι να πω
Αφήστε με ακόμα λίγο εδώ παρακαλώ
Εκατομμύρια σταλακτίτες σ' ουρανό χρυσή βροχή
και σταλαγμίτες κατ' εικόνα ομοιώματα πλανήτης Γη

Είχα ξεχάσει πια τι έψαχνα να βρω

Αυτή είναι η γη των λωτοφάγων

στιγμές

2009-08-10T06:11:00.000-07:00

Υπήρξανε στιγμές που τις χαρήκαμε
όπως ο τρελός την ελευθερία του.
Αμέριμνοι γυρίσαμε τον ουρανό μας,
χορτάσαμε από μεγαλείο , βυθιστήκαμε στην
απέραντη γαλάζια θάλασσα και όταν πια
κουραστήκαμε , ήσυχοι και πλήρεις ,
πήραμε το δρόμο για το σπίτι
πλέον ευτυχείς για ότι ζήσαμε..
για κείνες τις υπέροχες στιγμές
τις ξοδεμένες μέχρι τέλους.
Όμως οι άλλες,οι αγέννητες στιγμές
που ένα χέρι φονικό της μοίρας τις εξάμβλωσε,
τί να σημαίναν άραγε?
Τί θησαυρούς και τί θανάτους κρύβανε
κανείς δεν ξέρει.
Κάποιο στόμα μας φώναξε και επιστρέψαμε
κάποιο χέρι μας τράβηξε από κει
και κάποιο ηλίθιο ρολόι μας θύμισε
πως πέρασε η ώρα
και έτσι φύγαμε από κει..
αφήνοντας πίσω , ότι δε ζήσαμε ποτέ.

επιρροή από..Οδυσσέας Ελύτης (ο κήπος με τις αυταπάτες)

Αν είσαι..

2009-08-01T02:38:00.000-07:00

Η ζωή σου εσένα είναι μια μάχη συνεχής
απέναντι σε κάτι που καλά καλά δε γνωρίζεις.
Συνέχεια μάχεσαι εσύ , να γίνεις κάτι.
Κι ας είπε κάποιος.."γιατί να διαφωνούμε για το τί
θα γίνουμε , αφού δε γνωρίζουμε καν τί είμαστε".
Δε λέω..κάτι πρέπει να γίνεις , αλλά να ξέρεις..

Αν είσαι τυχερός , θέλει απεριόριστη δύναμη να
χλευάσεις την τύχη σου
κι αν είσαι άτυχος , απεριόριστη να θεωρήσεις
τον εαυτό σου υπεύθυνο για την αποτυχία.

Αν είσαι νικητής , θέλει μεγαλοπρέπεια να
δεχτείς την παταγώδη ήττα που σε περιμένει
κι αν είσαι ηττημένος , θέλει καθαρό μυαλό να
γιορτάσεις την απειρία που σου χαρίζει η νιότη.

Αν είσαι δούλος του Θεού , θέλει λένε απέραντη αγιότητα
να παραμείνεις δούλος Του
κι αν πάλι όχι , σίγουρα θέλει τεράστια αναισθησία τη στιγμή
που θα καταλάβεις πως υποδουλώνεσαι σε κάτι χειρότερο.

Να φροντίσεις να ενυπάρχεις στο καθετί ως ένα
αυτόνομο και ελεύθερο Τίποτα.
Μια μαύρη τρύπα που καταπίνει ολόκληρο το Σύμπαν
και παραμένει τρύπα
το ίδιο μαύρη , αναλλοίωτη.

che fece.... il gran rifiuto (Καβάφης)

2009-08-01T01:50:00.000-07:00

Σε μερικούς ανθρώπους έρχεται μια μέρα
που πρέπει το μεγάλο Ναι ή το μεγάλο το Όχι
να πούνε.Φανερώνεται αμέσως όποιος το ΄χει
έτοιμο μέσα του το Ναι, και λέγοντάς το πέρα

πηγαίνει στην τιμή και στην πεποίθησί του.
Ο αρνηθείς δε μετανιώνει.Αν ρωτιούνταν πάλι,
όχι θα ξαναέλεγε.Κι όμως τον καταβάλλει
εκείνο τ΄όχι -το σωστό- εις όλην την ζωή του.

φς φς..έλα λατρεία!!σε ευχαριστώ

2009-07-30T03:06:00.000-07:00

προσπαθώντας μέρα τη μέρα να καλοπιάνω το μέσα μου στοχαστή,έχω την τύχη να πέφτω πάνω σε οάσεις γεμάτες από τη σημαντικότερη τροφή του ανθρώπου.τα βιβλία.
τα παρακάτω λόγια ειναι απόσπασμα απο το αριστούργημα του Richard Bach "ο γλάρος Ιωνάθαν Λίβινγκστον"

"Πού είναι οι άλλοι Σάλιβαν?" ρώτησε ο Ιωνάθαν σιωπηλά,τέλεια εξοικειωμένος πια με την απλή τηλεπάθεια που χρησιμοποιούσαν αυτοί οι γλάροι αντί για κρωξίματα και τσιρίσματα."Γιατί είμαστε τόσοι λίγοι εδώ?Απ' εκεί που ήρθα υπήρχαν.."

"...χιλιάδες,πολλές χιλιάδες γλάροι.Το ξέρω" τον διέκοψε ο Σάλιβαν κουνώντας το κεφάλι του."Η μόνη απάντηση που μπορώ να σου δώσω Ιωνάθαν,είναι πως εσύ είσαι απ΄τα πουλιά που βρίσκει κανείς ένα στο εκατομμύριο.Οι περισσότεροι από μας άργησαν πολύ να έρθουν.Πηγαίναμε απ΄τον έναν κόσμο σ΄έναν άλλο,ίδιο σχεδόν με τον προηγούμενο,ξεχνώντας αμέσως από πού είχαμε έρθει και χωρίς να νοιαζόμαστε πού πηγαίναμε,αφού ζούσαμε μονάχα από στιγμή σε στιγμή.Μπορείς να φανταστείς πόσες ζωές θα πρέπει να ζήσαμε ώσπου να συνειδητοποιήσουμε ότι υπάρχουν περισσότερα πράγματα στη ζωή από το φαγητό,τους καβγάδες ή την ανάληψη εξουσίας μέσα στο Σμήνος?Χίλιες ζωές Ίωνα,δέκα χιλιάδες ζωές!Κι ύστερα άλλες εκατό μέχρι ν΄αρχίσουμε να μαθαίνουμε πως υπάρχει κάτι που λέγεται τελειότητα,κι άλλες εκατό ακόμη για να συλλάβουμε την ιδέα ότι σκοπός μας στη ζωή είναι να βρούμε αυτήν την τελειότητα και να την εκδηλώσουμε.Φυσικά ο ίδιος κανόνας εξακολουθεί να ισχύει και τώρα ακόμα.Επιλέγουμε τον επόμενο κόσμο μας με βάση τα όσα μαθαίνουμε σ΄αυτόν εδώ.Αν δε μάθουμε τίποτα,ο επόμενος κόσμος θα είναι ίδιος με αυτόν και θα ΄χουμε να αντιμετωπίσουμε τους ίδιους περιορισμούς και τα ίδια δυσβάσταχτα βάρη"
Ο Σάλιβαν τέντωσε τις φτερούγες του κι έστρεψε το πρόσωπο στον άνεμο.

ο πατέρας

2009-07-27T05:45:00.000-07:00

έφτυνες το χέρι σου και διάβαζες εφημερίδα
και στο γόνατό σου έκανα πως διάβαζα και γω
ίσα που θυμάμαι τη μορφή σου κι ότι είδα είδα
έμοιαζες με γίγαντα μεγάλο , ανίκητο , σοφό.

κι ύστερα από χρόνια πιο κοντά σου πλάι στο κομοδίνο
σπάστηκα μαζί σου και δεν ήτανε πρώτη φορά
σκόρπιες λέξεις άθλιες "θα μου δώσεις , όχι δε σου δίνω"
γέμιζες την τσέπη μου και κείνη άδειαζε ξανά

που να είσαι τώρα
που η ζωή με θέλει δυνατό
μόνο κατηφόρα
και πώς να σκοτώσω το θεριό
θα 'ρθει τούτη η ώρα
όπως είπες πριν από καιρό

βάδισα στο δρόμο σου μέσα από άγριες καταιγίδες
άπλωνες το χέρι να με ρίξεις πάλι στο κενό
έγραψα με αίμα πάνω στης ψυχής μου τις σελίδες
"έγινες αγάπη μα και μίσος άγριο φονικό"

μίλαγες για πράγματα που θα ρθουν σαν κακές συνήθειες
τέλειωνες τα λόγια σου αδέξια με σπαστές φωνές
στάζανε τα μάτια σου μεγάλα δάκρυα κι αλήθειες
σε παρακαλώ ποτέ να μην πεθάνεις μα ποτέ

γιατί φουμάρω κοκαίνη (Πάνος Τούντας)

2009-07-17T23:09:00.000-07:00

Πού 'ναι εκείνα μου τα κάλλη
πού 'ναι η τόση εμορφιά,
στην Αθήνα, δεν είχε, άλλη
τέτοια λεβεντιά

Ήμουν κούκλα, ναι στ' αλήθεια
με μεγάλη αρχοντιά!
δε σας λέγω παραμύθια,
τρέλανα ντουνιά!

Μα μ' έμπλεξε ένας μόρτης
αχ ένας μάγκας πότης
μου πήρε ό,τι είχα και μ' αφήνει
Μου πήρε την καρδιά μου,
τα νιάτα τα λεφτά μου,
κι απ' τον καημό φουμάρω κοκαΐνη

Μ' αγαπούσαν αφεντάδες
νέοι γέροι και παιδιά
κι όλοι πρώτοι κουβαρντάδες
μεσ' στην αγορά

Αχ τι όμορφα περνούσα
με τραγούδια και κρασί,
κάθε μέρα εγλεντούσα!
τι ζωή χρυσή!

Και τώρα η καημένη
γυρίζω μαραμένη
γιατί ο σεβντάς του μάγκα δε μ' αφήνει,
με τρέλανε ο μόρτης
ο κοκαϊνοπότης
γι' αυτό κι εγώ φουμάρω κοκαΐνη

της μοναξιάς μου το μεγαλείο..yeah!! (Κωσταπάνος)

2009-07-16T10:23:00.000-07:00

νιοθώτης μόναξ χιασμού το μέγα λείο
τοσπίτι μούκλου βίκαι γώτο θηρίο
στόδω μάτι όμου ολάι νέα νοκάτω
μουφέναι τέπος έπιασα κεπά λιπάτο

κι ωρ' εστίν άρα ζω έμπροστην τιβήμου
συ γαμή βαλότα ξιέγος τίζο ύμου
έστι λάγια σέρβισκε τόπι Σίμου
λύπουν σε διάκο Πέσκιο λύκο λυτοί μου

"και σ' όποιον αρέσουμε.."

ο Ιησούς

2009-07-16T04:41:00.000-07:00

ο Ιησούς είναι τόσο επίμονος
καμιά φορά και ενοχλητικός.
Χθες το βράδυ δε μ' άφησε πάλι να κλείσω μάτι.
Μου θυμίζει πόσο δυνατός είναι και πως
ότι κάνω το ξέρει από πριν.Όποια σκέψη μου
πονηρή , φαίνεται αμέσως στη μαγική του σφαίρα.
Συχνά με επισκέπτεται για να παίξει μαζι μου ,
να με χλευάσει , να γελάσει εις βάρος μου.
"τί γελοίος που είσαι!" μου λέει..
Άλλες φορές πάλι με τρομοκρατεί.
Με φοβερίζει πως θα με ρίξει στη θάλασσα.

Λέει:
"Θα σε ρίξω σε μια θάλασσα από αίμα , το αίμα
όλων αυτών που τα 'βαλαν μαζί μου.Γιατί κι
αυτοί , όπως και 'συ , ήταν αστεία ανθρωπάκια.
Τόσα χρόνια με βάζεις στα άθλια λόγια σου ,
αναφέρεις το όνομά μου και φαντάσιώνεσαι το θλιβερό
μου οίκτο.Κλαις μονάχος σου κάτω απ' τα σεντόνια
και ελπίζεις να σε δω και να σε λυπηθώ.
Ακόμη και τώρα ηλίθιε που γράφεις τα λόγια μου ,
φαντασιώνεσαι πως παίρνεις τη θέση μου και
μόνος σου λυτρώνεσαι.
Σταμάτησε αυτήν την αηδία τώρα!

Ο Χάροντας του Bergman

2009-07-15T00:37:00.000-07:00

γλυκό ραδιόφωνο και νύχτα σκοτεινή
εδώ που κρύβεσαι κανείς δε θα το μάθει
αναπολείς την ξεχασμένη μουσική
και της κοπέλας τ΄αγριεμένα πάθη

όλα περάσανε από κείνο το κορμί
καμμένα τατουάζ ανθρώποι πεθαμένοι
σε χωματόδρομο χωρίς επιστροφή
αναστενάζεις τη ζωή που μένει

γυναίκες της ζωής σου ανοίγουνε πληγή
μάνα παράξενη ξαδέλφη κοκαίνη

...

μ΄ένα χαμόγελο μπουκάρει στη σκηνή
μες στα κουστούμια του ο Χάροντας του Bergman
δεν είναι πια guest star και θα ΄ρθει να σου πει
"σου 'κανα ματ ρε φίλε οι πύργοι δεν αντέχαν"

η πόρτα τρίζει και σφηνώνει όπου βρει
μες στο νεκρό σου πόδι η σύριγγα χωμένη
δεν είναι ώρα να καθίσουμε μαζί
στο δρόμο ακούγεται σειρήνα τρελαμένη

ανοίγει η πόρτα του και βγαίνουνε οι φορείς
και το ραδιόφωνο παλιά τραγούδια παίζει

Έντγκαρ Άλαν Πόε

2009-07-14T22:25:00.000-07:00

οι φωνές του δρόμου χτυπούν στο τζάμι σαν νωθρά περιστέρια,
μα εγώ ακόμη αδυνατώ να τις ακούσω.
βλέπω μόνο τα ελαφρά πτώματα των άμυαλων πτηνών και τα
λευκά τους πούπουλα που αιωρούνται.τις περίεργες κραυγές,
τα νεανικά βλέμματα θανάτου.μια εικόνα που δε φαίνεται,μυρωδιά
που δεν οσμίζεται,μια λέξη που δεν ειπώθηκε ποτέ για μια ζωή
που κανείς δεν πρόλαβε να ζήσει.
γιατί σιγά σιγά η μεγάλη ζωή τελειώνει..μέσα σε μεγάλα δωμάτια
που βλέπουνε στο μεγάλο δρόμο.
πίσω από κάτι μεγάλα παράθυρα που αναίσθητα κοιτάζουνε το δρόμο
και χαμός οι περίεργες φωνές
τα μικρά περιστέρια..

η πέτρα

2009-07-04T14:21:00.001-07:00

όπως στέκομαι στην άκρη
στου παραμυθιού το δάκρυ
ειν' η θάλασσα μεγάλη
και πετάω μία πέτρα στο νερό

και βυθίζεται ο κόσμος
κι αντηχεί όλος ο κόσμος

“τον εαυτό σου πετάς
τον εαυτό σου πετάς”

Είμαι ο Δαυίδ κι ο Γολιάθ
αναμάρτητος και το λίθο βαλέτω
σπάω τις εντολές στο Σινά
σπάω την πέτρα στο βράχο
κάνω έρωτα στο βράχο

Είμαι ένας Άρειος Πάγος
κατεβαίνω και τα παιδιά μου μετράω
που 'χουν γίνει αγάλματα πια
και τα βλέπουν οι άλλοι
με στραβό το κεφάλι

Είμαι διαλυμένο βουνό
μοιρασμένο στα χέρια των αδικημένων
πάνω μου αναμμένα σπαθιά
και σφυριά που χτυπάνε
κι ότι θέλουν ζητάνε

Δεν είμαι άνθρωπος εγώ
είμαι μια πέτρα
το χω μάθει πια σαν αστείο
πως ο κόσμος που ζω
ένα μαύρο λατομείο
πως ο κόσμος ένα βότσαλο στη λίμνη
Δαιμόνων και Θεών

Κάποτε , κάποτε
ζούσα εδώ πέρα
αυτήν την πέτρα που πετάς
εγώ μια μέρα

με αίμα την έβαψα
με αίμα και χώμα
λες ότι πέθανα μα είμαι
έμβρυο ακόμα

Κάποτε , κάποτε
ήμουνα σκόνη
κι όλου του Σύμπαντος το βάρος
με κυκλώνει

μια μέρα θα χαθώ
πάλι εκεί έξω
μια μέρα θα διαλυθώ
δε θα αντέξω

όπως στέκομαι στην άκρη
στου παραμυθιού το δάκρυ
ειν' η θάλασσα μεγάλη
και πετάω μία πέτρα στο νερό

και βυθίζεται ο κόσμος
κι αντηχεί όλος ο κόσμος

“τον εαυτό σου πετάς
τον εαυτό σου πετάς”

το απέραντο κελί μου

2009-07-01T06:40:00.000-07:00

την πανσέληνο κοιτάζω
σ' ένα ραγισμένο βάζο
σπάζει μέσα στο μυαλό μου
κι αγριεύει τ' όνειρό μου

τώρα πια τί να σου τάξω
να σε χάσω να σε ψάξω
λίγο φως απ' το νησί μου
το απέραντο κελί μου

πάει πέρασε το τρένο
τη ζωή μου φορτωμένο
στα παράθυρα γνωστοί μου
φίλοι μου παλιοί κι εχθροί μου

το απέραντο κελί μου
η αιώνια φυλακή μου
που με κράτησε στον πάτο
αλυσσοδεμένο νιάτο

ο πίθηκος

2009-07-01T06:39:00.001-07:00

Είμαι ένας πίθηκος που κάθε μέρα βγάζει άναρθρες κραυγές
είμαι ο καπνός από το δάσος της αγάπης
είμαι το μαύρο φως που σε φωτίζει και δεν κοίταξες ποτέ
αφού για σένα είμαι ηλίθιος αποστάτης

όμως εσύ που κάθε μέρα με δικάζεις στα χαρτιά
είσαι Πατρίδα μάνα γκόμενα κι ανοίγεις
την αγκαλιά σου να τρυπώσω λες παραμύθια και φιλιά
μέσα στο αίμα των ηρώων σου με πνίγεις

με έχεις παίξει στα χαρτιά μ' έχεις ξεχάσει στην ουρά
μ' έχεις κλειδώσει στο δωμάτιο με τα φίδια
τη γλώσσα μου 'κοψες την έβρασες την έκανες λαπά
και το μυαλό μου χαρακώνεις με λεπίδια

μ' έχεις αφήσει πια στο χτες , μ' έχεις αφήσει πια στο χτες
μα ενημερώνομαι γι' αυτό , ενημερώνομαι γι' αυτό
μ' έκανες πίθηκο που κάθε μέρα βγάζει άναρθρες κραυγές
μην περιμένεις να σου πω ευχαριστώ..

φεύγει το καράβι

2009-06-12T02:03:00.000-07:00

Τί σου 'πε η άνοιξη για 'μένα
γεμάτα φύλλα δροσερά
τα δυο μου χέρια
και δυο φιλιά παρατημένα
δίπλα στην άσβεστη φωτιά μου
ξεχασμένα

Όλου του χρόνου τις εικόνες
φυλάω κρυμμένο μυστικό
φυλάω κρυψώνες
να τρέξεις πίσω στους Χειμώνες
να βρεις της Κίρκης το νησί τους
Λαιστρυγόνες

φεύγει το καράβι
φτάνει στην κορφή
το γλυκό σου χάδι
άγγιξε σιωπή

και μη μ' αποπαίρνεις
στη μικρή ζωή
τί κακό μου φέρνεις
τί καλό θα βγει

Έρωτας

2009-06-02T23:03:00.000-07:00

..και τι λογο έχω να ασχοληθώ μαζί σου,αφού ποτέ δεν είχα παραστάτη τη Ζωή στη ζωή μου.
Δε νιώθω έρωτα..νιώθω απλά τον Έρωτα,να με κινεί σαν φιγούρα του Καραγκιόζη μέσα σε ένα σύνολο από χαμόγελα,μορφές παιδικές και άλλες πιο γερασμένες,φωνές αθώες και άλλες πιο αθώες ακόμη,άνθρωποι με περίεργες κινήσεις που λες καμιά φορά.."κανείς δε με καταλαβαίνει.."
Αναρωτιέμαι όπως κάποτε..γιατί θα πρέπει εγώ ζωή και φλέβα να σου χαρίσω?αφού δεν ξέρεις να αναπνέεις!!
Μη με εμποδίσεις ποτέ να ισχυριστώ πως σ' αγαπώ..

"Το μόνο που ισχυρίζεσαι κι ο Θεός δεν το μεταβάλλει
Κείνο το κάτι ανεξακρίβωτο που υπάρχει
Παρ' όλα αυτά μέσα στο Μάταιο και στο Τίποτα"

Μπρεχτ..

2009-05-29T00:24:00.000-07:00

Μη λες πολύ συχνά ότι έχεις δίκιο δάσκαλε..
Άσε να το δουν και οι μαθητές..
Μην πιέζεις πολύ την αλήθεια..
Δεν το αντέχει..
Άκουγε όταν μιλάς..

Εγκώμιο στη μάθηση.....Μπέρτολτ Μρεχτ

2009-05-29T00:18:00.001-07:00

Μάθαινε και τ' απλούστερα! Γι' αυτούς

που ο καιρός τους ήρθε

ποτέ δεν είναι πολύ αργά!

Μάθαινε το αβγ, δε σε φτάνει, μα συ

να το μαθαίνεις! Μη σου κακοφανεί!

Ξεκίνα! Πρέπει όλα να τα ξέρεις!

Εσύ να πάρεις πρέπει την εξουσία.

Μάθαινε, άνθρωπε στο άσυλο!

Μάθαινε, άνθρωπε στη φυλακή!

Μάθαινε, γυναίκα στην κουζίνα!

Μάθαινε, εξηντάχρονε!

Εσύ να πάρεις πρέπει την εξουσία.

Ψάξε για σχολείο, άστεγε!

Προμηθεύσου γνώση, παγωμένε!

Πεινασμένε, άρπαξε το βιβλίο: είν' ένα όπλο.

Εσύ να πάρεις πρέπει την εξουσία.

Μην ντρέπεσαι να ρωτήσεις, Σύντροφε!

Μην αφεθείς να πείθεσαι

μάθε να βλέπεις συ ο ίδιος!

Ό,τι δεν ξέρεις ο ίδιος

καθόλου δεν το ξέρεις.

Έλεγξε το λογαριασμό

εσύ Θα τον πληρώσεις.

Ψάξε με τα δάχτυλα κάθε σημάδι

Ρώτα: πώς βρέθηκε αυτό εδώ.

Εσύ να πάρεις πρέπει την εξουσία.

Στο Νότο....Παύλος Παυλίδης

2009-05-28T04:45:00.001-07:00

Τι ωραίο το λιγνό καλοκαιράκι των αθώων
Με τα κάτασπρα πανιά
Και με τα μάτια που γελάνε
Πότε άραγε να κλαίγαν;
Τι ωραία που κοιτάνε τα ερείπια στο νότο
Πόσο εύκολα ξεχνάνε….

Τι ωραίο το λιγνό καλοκαιράκι
Που όπως παίζει γράφει δίχως να το ξέρει
Στον αέρα τ’ όνομά σου.
Τώρα πού να ταξιδεύεις;
Τώρα ποιος αστερισμός να σημαδεύει την καρδιά σου;
Ποιόν ξυπνάς με τα φιλιά σου;

ΠΑΡΑΜΥΘΙ

2009-05-14T03:40:00.000-07:00

ΣΕΠΑΡΑΜΥΘΙΜΕΜΑΓΙΣΣΕΣΚΑΙΞΩ
ΤΙΚΑΣΑΝΑΖΗΤΩΜΕΣΑΣΤΗΝΕΡΗΜ
ΟΣΑΧΑΡΑΜΕΣΑΣΤΑΜΑΤΙΑΣΟΥΓΥΑ
ΛΙΝΑΠΟΥΛΙΑΜΟΥΤΑΞΙΔΕΥΟΥΝΤΗ
ΝΟΡΓΗΚΑΙΤΗΛΑΧΤΑΡΑ.ΥΠΝΩΤΙΣΜ
ΕΝΑΤΑΧΕΡΙΑΣΟΥΚΑΙΤΑΜΑΛΛΙΑΠΟ
ΥΧΑΙΔΕΥΟΝΤΟΥΣΑΝΣΤΟΝΗΛΙΟΣΑΝ
ΤΟΥΣΣΚΥΜΝΟΥΣΚΙΟΛΟΤΟΑΙΜΑΣΟ
ΥΣΤΟΑΙΜΑΜΟΥΒΟΥΤΑΚΑΙΑΘΩΩΝΕ
ΙΤΗΝΑΜΑΡΤΩΛΗΖΩΗΜΟΥ.ΚΑΘΕΒΡΑ
ΔΥΣΤΟΟΝΕΙΡΟΜΟΥΕΡΧΕΣΑΙΚΟΝΤΑΜ
ΑΓΙΑΑΙΩΝΕΣΘΑΠΕΘΑΙΝΩΤΗΣΤΙΓΜΗ
ΠΟΥΠΕΡΙΜΕΝΩΕΝΑΜΥΘΟΝΑΜΕΠΑΡ
ΕΙΜΑΚΡΙΑ.ΣΑΝΚΑΡΑΒΑΝΙΜΟΝΑΧΙΚΟ
ΤΗΝΥΧΤΑΑΥΤΗΚΑΙΦΟΒΙΣΜΕΝΟΝΑΔΙ
ΑΣΧΙΖΩΤΟΣΑΛΟΝΙΜΕΣΑΣΤΗΝΟΑΣΗΗ
ΦΤΕΡΝΑΣΟΥΓΥΜΝΗΜΕΣΑΣΤΟΦΩΣΤΟ
ΦΙΛΙΚΑΙΤΟΣΕΝΤΟΝΙΤΟΜΟΝΟΠΟΥΕΜ
ΕΙΝΕΤΩΡΑΠΙΑΜΕΣΣΤΟΜΥΑΛΟΕΙΝΑΙΤ
ΟΒΛΕΜΜΑΣΟΥΠΟΥΣΤΟΚΟΡΜΙΜΟΥΜΠ
ΑΙΝΕΙΜΑΤΟΔΙΚΟΜΟΥΤΟΒΛΕΜΜΑΣΙΩ
ΠΗΛΟΤΙΣΤΗΝΕΥΧΗΘΕΛΕΙΝΑΠΕΙΚΑΙΔ
ΕΝΤΟΥΒΓΑΙΝΕΙ.

Violinist in the Metro

2009-02-05T07:50:00.000-08:00

Ημερομηνία: Τετάρτη, 28 Ιανουάριος 2009, 9:47

για προσέξτε λίγο την παρακάτω ιστορία....

Κάποιο κρύο πρωινό του Ιανουαρίου, ένας άντρας κάθισε σε
ένα κεντρικό σταθμό του μετρό και ξεκίνησε να παίζει το
βιολί του. Έπαιξε για περίπου 45 λεπτά. Κατά τη διάρκεια
αυτών των 45 λεπτών, δεδομένου ότι ήταν ώρα αιχμής,
πέρασαν από μπροστά του αρκετές χιλιάδες άνθρωποι, οι
περισσότεροι πηγαίνοντας στη δουλειά τους. Τρία λεπτά
μετά την έναρξη της μουσικής, ένας μεσήλικος κύριος
παρατήρησε ότι υπήρχε ένας μουσικός που έπαιζε βιολί,
τον κοίταξε για λίγα δευτερόλεπτα και συνέχισε το
βιαστικό του βηματισμό. Ένα λεπτό αργότερα, ο βιολιστής
εισέπραξε το πρώτο του δολάριο, από μια κυρία που το
πέταξε στο καπέλο του καθώς περνούσε από μπροστά του
χωρίς να σταματήσει καθόλου. Λίγο αργότερα, κάποιος
ακούμπησε στον τοίχο και τον άκουσε για λίγο, αλλά μετά
κοίταξε το ρολόι του και έφυγε βιαστικός. Πιο πολύ από
όλους τους περαστικούς, ασχολήθηκε μαζί του ένα τρίχρονο
αγόρι που ήθελε να σταματήσει για να ακούσει, αλλά η
μητέρα του τον τράβηξε για να συνεχίσουν τη διαδρομή
τους. Το παιδί κοιτούσε συνεχώς προς τα πίσω καθώς
απομακρυνόταν. Το ίδιο επαναλήφθηκε και με άλλα παιδιά
και τους γονείς τους, οι οποίοι - χωρίς καμία εξαίρεση -
τα τράβαγαν για να συνεχίσουν το δρόμο τους. Στα 45
λεπτά μουσικής, συνολικά σταμάτησαν για να ακούσουν -
έστω και για λίγο - μόνο 6 άνθρωποι. Περίπου 20 άνθρωποι
έριξαν λεφτά στο καπέλο καθώς συνέχιζαν να περπατούν,
χωρίς να ελαττώσουν την ταχύτητα του βηματισμού τους. Η
συνολική είσπραξη ήταν 32 δολάρια. Όταν η μουσική
σταμάτησε και υπήρξε σιωπή, κανείς δεν το πρόσεξε.
Κανείς δε χειροκρότησε, ούτε υπήρξε κανενός άλλου είδους
αναγνώριση.

Αυτό που δεν ήξερε κανείς ήταν ότι ο συγκεκριμένος
βιολιστής ήταν ο Joshua Bell, ένας από τους καλύτερους
μουσικούς του κόσμου, και έπαιζε με ένα βιολί
Stradivarius αξίας 3,5 εκατομμυρίων δολαρίων,
κατασκευασμένο από τον ίδιο τον Antonio Stradivari το
1713. Δύο ημέρες νωρίτερα, ο Joshua Bell έπαιξε σε ένα
κατάμεστο θέατρο της Βοστόνης και η τιμή ενός
κάτω-του-μετρίου εισιτηρίου ήταν 100 δολάρια. Ο Bell
αμοίβεται με περίπου 1000 δολάρια το λεπτό!

Το συγκεκριμένο πείραμα, δηλαδή το να παίξει ο Joshua
Bell στο σταθμό του μετρό incognito, οργανώθηκε από την
εφημερίδα Washington Post, ως μέρος μιας κοινωνικής
μελέτης περί του τι εκλαμβάνουμε ως σημαντικό, τι μας
αρέσει, και σε τι δίνουμε προτεραιότητα. Η γενική
περιγραφή του πειράματος ήταν: «Σε ένα συνηθισμένο
περιβάλλον, σε μια ακατάλληλη ώρα, αντιλαμβανόμαστε το
ωραίο; Σταματάμε για να το ευχαριστηθούμε; Αναγνωρίζουμε
το ταλέντο σε ένα μη-αναμενόμενο περιβάλλον;»

Το σκιάχτρο..Χαλίλ Γκιμπράν

2009-02-02T12:21:00.000-08:00

Ειπα καποτε σ' ενα σκιαχτρο: "Θα πρεπει να εχεις κουραστει να στεκεσαι ετσι σ' αυτο το ερημικο χωραφι".
Κι εκεινο ειπε: "Η χαρα να φοβιζεις ειναι βαθια και διαρκει, και ποτε δε με κουραζει".
Μετα απο λιγη σκεψη ειπα: "Ειναι αληθεια γιατι κι εγω εχω γνωρισει αυτην τη χαρα".
Εκεινο ειπε: "Μονο οσοι ειναι παραγεμισμενοι με αχυρο μπορουν να τη γνωρισουν".
Τοτε εφυγα χωρις να ξερω αν μου ειχε κανει φιλοφρονηση η αν με ειχε ταπεινωσει.
Ενας χρονος περασε και στο μεταξυ το σκιαχτρο εγινε φιλοσοφος.
Κι οταν καποτε περασα ξανα απο 'κει ειδα δυο κορακια να χτιζουν μια φωλια κατω απ' το καπελο του.

Ο γύπας.......Φραντς Κάφκα

2009-02-02T11:49:00.000-08:00

Ηταν ενας γυπας και με τσιμπουσε στα ποδια.Αρβυλες και καλτσες τις ειχε κιολας σκισει,τωρα τσιμπουσε μαλιστα και στα ιδια τα ποδια.Εκανε μια επιθεση,μετα πετουσε ησυχα γυρω μου και ξαναρχιζε τη δουλεια.Περασε ενας κυριος,ειδε για λιγο τι γινοταν και ρωτησε γιατι υπομενω το γυπα. "Ειμαι απροστατευτος" ειπα εγω "ηρθε και αρχισε να τσιμπα,ηθελα βεβαια να τον κυνηγησω,δοκιμασα μαλιστα και να τον πνιξω,αλλα ενα τετοιο ζωο εχει μεγαλες δυναμεις,πηγε μαλιστα να χυμηξει κιολας στο προσωπο μου,γι' αυτο θυσιασα καλυτερα τα ποδια.Αλλα αυτα εχουν σχεδον τωρα ξεσκιστει". "Να αφηνεστε να βασανιζεστε ετσι" ειπε ο κυριος, "μια ντουφεκια και παει ο γυπας". "Ετσι ειναι?" ρωτησα εγω, "και θελετε να το αναλαβετε εσεις αυτο?" "Ευχαριστως" ειπε ο κυριος,"πρεπει μονο να παω στο σπιτι να φερω το ντουφεκι μου.Μπορειτε να περιμενετε ακομη μιση ωρα?" "Αυτο δεν το ξερω",ειπα εγω και κοκαλωσα για μια στιγμη απο τον πονο,μετα ειπα "Σας παρακαλω δοκιμαστε το οπωσδηποτε". "Καλα" ειπε ο κυριος "θα βιαστω".Ο γυπας ακουγε ησυχος κατα τη διαρκεια της συζητησης και γυριζε τα ματια του αναμεσα σε μενα και τον κυριο.Τωρα εγω εβλεπα πως αυτος τα ειχε καταλαβει ολα,πεταξε ψηλα,εσκυψε βαθια πισω για να παρει αρκετη φορα και εμπηξε τοτε σαν ακοντιστης το ραμφος του μεσα στο στομα μου βαθια μεσα μου.Πεφτοντας πισω αισθανομουν με ανακουφιση πως αυτος πνιγοταν χωρις σωτηρια μεσα στο αιμα μου,που γεμιζε ολα τα βαθη μου και πλημμυριζε τις οχθες.

Ούκ άν λάβοις παρά του μή έχοντος!

2009-02-01T12:06:00.000-08:00

Λουκιανός..."Νεκρικοί Διάλογοι"

Χάροντα, Μένιππου & Ερμή

(Το βαρκάκι του Χάροντα φτάνει στην όχθη της Αχερουσίας. Οι νεκροί βγαίνουν ένας-ένας πληρώνουν το ναύλο τους (έναν οβολό) στον Χάροντα και χάνονται δεξιά. Τελευταίος βγαίνει ο Μένιππος, που πάει να φύγει χωρίς να πληρώσει. Ο Χάρος τον πιάνει από τον ώμο:)

ΧΑΡΟΣ: Κατέβαινε, βρε καταραμένε, τον ναύλο!
ΜΕΝΙΠΠΟΣ: Δε πα' να φωνάζεις Χάρε, όσο σ' αρέσει.
Χ: Πλέρωσε ρε σου λέω, για το ταξίδι που 'καμες!
Μ: Δε μπορείς να πάρεις από κάποιον που δεν έχει.
Χ: Καλά! Υπάρχει κάποιος που να μην έχει έναν οβολό;
Μ: Αν είναι και κάνας άλλος, δε ξέρω. Εγώ πάντως δεν έχω.
Χ: Βρωμιάρη. Θα σε πάω στον Πλούτωνα, αν δε πληρώσεις.
Μ: Κι εγώ θα σου ρίξω μία με το κουπί και θα σου σπάσω το κρανίο.
Χ: Τζάμπα ταξίδεψες δηλαδής;
Μ: Ο Ερμής, που με κουβάλησε 'δω, να σε πλερώσει.
Ε: Θα 'πρεπε να πουληθώ ολάκερος αν ήταν να πλερώνω τους πεθαμένους.
Χ: Δε θα το κουνήσω στιγμή από κοντά σου.
Μ: Αν είν' έτσι, βγάλε όξω τη βάρκα και κάτσε. Μα δεν έχω μία! Τι θα πάρεις;
Χ: Δεν ήξερες ρε, πως έπρεπε να 'χεις το ναύλο;
Μ: Το 'ξερα και λοιπόν; Αφού δεν είχα μία, τι να 'κανα; Να μη πέθαινα;
Χ: Δηλαδή μόνο συ θα καυχιέσαι πως τη πέρασες τζάμπα;
Μ: Ε όχι και τζάμπα ρε μάγκα! Νερά έβγαζα, κουπί τράβηξα και μόνο 'γω απ' όλους, δεν έκλαιγα!
Χ: Αυτά δε περνάνε σε βαρκάρη! Πλέρωσε το ναύλο. Δε μπορεί να γίνει αλλιώς!
Μ: Ε τότε γύρνα με πίσω...
Χ: Ωραία τα λες. Να τις φάω κι από πάνω από τον Αιακό!
Μ: Ε τότε μη μου κολλάς.
Χ: Δείξε μου τι έχεις μες στο σακί;
Μ: Λούπινα. Θες λιγάκι; Κι ένα πρόσφωρο.
Χ: Από που μας κουβάλησες βρε Ερμή τούτο το κοπρόσκυλο; Το τι έλεγε στο ταξίδι δε περιγράφεται! Πείραζε και κορόϊδευε όλους τους άλλους κι ήταν ο μόνος που τραγουδούσε ενώ κείνοι θρηνούσανε.
Ε: Δε ξέρεις Χάρε ποιον είχες στη βάρκα; Τον Μένιππο! 'Ανθρωπος τελείως λεύτερος. Τίποτε δεν τονε νοιάζει!

Ο Μένιππος βρίσκει ευκαιρία που ο Χάρος μιλά με τον Ερμή και τη κοπανά...

Χ: Αχ και να σε πιάσω καμιά φορά...

Ακούγετ' η φωνή του Μένιππου από μακριά

Μ: Αν με πιάσεις φίλε μου. Δυο φορές δε μπορείς να με πιάσεις.

Ταγκόρ 2

2009-01-17T16:30:00.001-08:00

Καμιά δεν απαιτώ αμοιβή για τις μελωδίες που σου έχω τραγουδήσει.

Θα μου έφτανε να ζούσαν μια νύχτα μονάχα και την αυγή να σβήνανε σαν τ'άστρα, το καλόβολο κοπάδι, που μια τρομαγμένη βοσκοπούλα το φυλάει από τον ήλιο.

Όμως εσύ, που κάπου κάπου μου τραγούδησες και συ τα τραγούδια σου, μη λησμονείς πως, άμα τ' άκουσα, έχασα για πάντα την ψυχή μου!

Μυθιστορημα (ΚΔ)... Γιώργος Σεφέρης

2009-01-17T14:15:00.000-08:00

Εδώ τελειώνουν τα έργα της θάλασσας,τα έργα της
αγάπης.
Εκείνοι που κάποτε θα ζήσουν εδώ που τελειώνουμε
αν τύχει και μαυρίσει στη μνήμη τους το αίμα και ξε-
χειλίσει
ας μη μας ξεχάσουν,τις αδύναμες ψυχές μεσα στ' ασφο-
δίλια
ας γυρίσουν προς το έρεβος τα κεφάλια των θυμάτων :

Εμείς που τίποτε δεν είχαμε θα τους διδάξουμε τη γαλήνη.

"Ουλαλούμ" Γιάννης Σκαρίμπας

2009-01-17T09:59:00.000-08:00

'Ήταν σα να σε πρόσμενα κυρά,
απόψε που δεν έπνεε όξω ανάσα,
κι έλεγα: Θα 'ρθει απόψε απ' τα νερά, κι από τα δάσα!

Θα 'ρθει αφού φλετράει μου η ψυχή
αφού σπαρά το μάτι μου σαν ψάρι,
και θα μυρίζει φώτα [ήλιο] και βροχή το νιο φεγγάρι!...

Και να, το κάθισμά σου συγυρνώ,
στολνώ την κάμαρά μου αγριομέντα,
και να μαζί σου κιόλας αρχινώ, χρυσή, κουβέντα.

Πως να... θα μείνει ο κόσμος με το "μπα"
που μ' έλεγε τρελόν, πως είχες γίνει καπνός
και - τάχας - σύγνεφα θαμπά, προς τη σελήνη...

Νύχτωσε και δε φάνηκες εσύ...
Κίνησα να σε βρω στο δρόμο - ωϊμένα! -
μα σκούνταφτες (όπου εσκούνταφτα), χρυσή, κ' εσύ με μένα!...

Τόσο πολύ μ' αγάπησες, κυρά,
που άκουγα διπλά τα βήματα μου!
πάταγα γω - στραβός - μες στα νερά; κ' εσύ κοντά μου!...

Οσκαρ Ουαιλντ..."ο ευτυχισμενος πριγκηπας"

2009-01-15T06:53:00.000-08:00

ερμηνεια Δημητρης Χορν..5 αποσπασματα (Α,Β,Γ,Δ,Ε)

http://www.ellopos.gr/player.asp?vpl=media/horn-1.wma

XIX ... Ραμπιντρανάθ Ταγκόρ

2009-01-15T04:08:00.000-08:00

Χωρίς άλλο,θα σταματήσω σαστισμένος,αν κάποτε ξανανταμώσουμε σε μια μελλοντική ζωή,βαδίζοντας μέσα στο φως κάποιου άλλου κόσμου μακρινού.

Θα καταλάβω πως τα μάτια σου,παρόμοια με τ' αστέρια της αυγής,ανήκαν στον νυχτερινό λησμονημένον ουρανό καταλυμένης ζωής.

Ναι,θα καταλάβω πως η μαγεία του προσώπου σου στολίζεται ακόμη με την παθητική ακτινοβολία του βλέμματός μου,κατά μία συναντηση προ αμνημονεύτων χρόνων,κι ότι στον έρωτα μου χρωστάς ένα μυστήριο,που κανείς δεν ξέρει πια από που προέρχεται.

ο κήπος με τις αυταπάτες..Οδυσσέας Ελύτης

2009-01-15T03:48:00.000-08:00

Με την κάθε μέρα που ζούμε γινόμαστε άθελά μας εκατομμυριούχοι θραυσμάτων από εικόνες που γεννάει το μέσα μας ασήμαντον.Όποιος δεν έτυχε να δει ποτέ του με πόση γοργάδα και χάρη ανεβοκατεβαίνει μέρα νύχτα και συναποκομίζει από το έδαφος άπειρα μικροπραγματάκια,σποράκια,πετρίτσες,φυλλαράκια,πευκοβελόνες,άχυρα και πούπουλα,μια μητέρα νεοσσών ώστε να μπορέσει να στεγάσει τα παιδιά της,όποιος δεν ξύπνησε τ' άλλο πρωί να βρει μια φωλιά στο γείσο της ταράτσας του και να σαστίσει από το στιγμιαίο μήνυμα ζωής και μαγικής μαστοριάς,δε θα μπορέσει ποτέ να καταλάβει πως με το ίδιο τιποτένιο υλικό,αποκόμματα εικονογραφημένων περιοδικών,κάποτε και βιβλίων,μπορεί να φτάσει κανείς,με μια ανάλογη μαγική μαστοριά,στην τεχνική της συνεικόνας.Και κατ' αναλογίαν να δώσει το όραμα ενός κόσμου όπου το γραφικό σήμα παίρνει τη θέση απλού ψηφίου και να μεταδώσει άλλου είδους ποιητικά μηνύματα,όσο κι αν η γραφή πάντοτε βγαίνει πρώτη στην τελική αναμέτρηση.